ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
   Т ў р т   д е б о ч а
                                                                   1.
                 29  апрель, соат 12.30. Шаҳарнинг мағриб томони.
У ҳаммасини кўриб турарди.
У жон беришнинг бунчалик оғир азоб эканини шу пайтгача ҳис қилмаган эди.
Онаси у томон қарагандай бўлди.
Ҳа, қаради! Кўрди! “Ҳали сенмидинг?” деган каби ҳам савол, ҳам нафрат назари билан қаради. Ҳаёт зиёси сўнаётган кўзлардан сўнг бор отилиб чиққан нур гўё оловли чўққа айланди-ю унинг қалбига қадалди. Назарида ўзи ҳам яралангандай бўлди. Гўёки уни ҳам жон тарк этаётгандай эди. Аммо бу қўрқув уни узоқ вақт ўз чангалида ушлаб туролмади. Қорадорига бўлган хумор азоби бу даҳшатдан ҳам кучлилик қилди. Аъзойи-баданининг қақшаб оғриши унинг онгига хира парда тортди. У  даҳшат манзараларининг тезроқ кўз ўнгидан йўқолишини, ваъда қилинган дорининг янада тезроқ  эм игнаси билан жон томирига юборилишини истарди.  Шу амалгина унга айни дамда ҳаловат бериши мумкин эди.
Мўлжалидаги иши кўнгилдагидек амалга ошмагани учун Акула жаҳл отига минди. Аёл кўксига санчган найзани суғуриб олиб, қонни охори тўкилмаган кўйлакка артгач, унга ғазабли нигоҳини қадади. Найза суғуриб олингандан сўнг  енгсиз кўйлакдан сизиб чиққан қон тилларанг гилам устида ҳалқоб ҳолига келди. Даҳшатга тушган она-боланинг қичқириғидан сесканган сукунат яна маъюслик пардасига ўралди-ю ҳосиятсиз уйга ҳукмронлик қила бошлади. Агар сукунат майли, одам эмас, барг ёки кўкат каби жонли нарса бўлганида эди, “бу онда бу уйда фақат сукунат шодондир” демоқлик мантиққа зид келмасди. Икки жоннинг ўлимидан сўнг  кимсасиз қоладиган уйга узоқ вақт ҳукмронлик қилиш сукунат учун улуғ неъмат эмасми?
У вазифасини бажарган, энди ажрини кутарди. Акуланинг ваъдаси ёдида: иш битдими, демак, шу ернинг ўзидаёқ эм игнасига қорадорини олиб, унга узатиши керак. У эса очиққан одамдай шошилиб, қалтироқ қўллари билан сонига шапатилаб уриб, томирни топгач, игнани санчиши зарур. Бошқалар учун бу оддий эм игнаси, унинг учун эса жон баҳш этгувчи ягона нажот. Ўлим азобида тўлғанаётган вужудга ҳаёт беради, уни роҳат булутига ўтқазиб осмонларга учади… Йўқ, нажот игнаси қўлга олинмади, сонга шапатилаб урилиб, қон томири топилмади. Ҳатто ҳидлаган чоғида вақтинча бўлса-да, хуморни боса олувчи бир чимдим кукун ҳам бермади. У илтижо билан боқди. Нажотга ташна бу қарашга жавобан бошига оғир мушт тушди.
-Қараларинг, фақат шу сўтакнинг бармоқ излари қолсин,-деган буйруқни элас-элас эшитди. Қанча вақт беҳуш ётганини билмайди. Кўзини очиб, ўзини нимқоронғу хонада кўрди. Баданини омбурдек бураб азоблаётган хумор қийноғи сўнган эди. “Доридан олибман”, деб кўнгли равшанлашди. Бироқ, орадан дақиқа ўтмай хумор азоби уни яна буровга олди. Озгина чидади, кейин нажот умидида бақира бошлади…
                                              

 
Кейинги »