ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52

                                           7. Қотиллик

Қаюм аслида бу йўлдан юрмаса ҳам бўларди. Унинг уйи анҳорнинг нариги бетидаги катта кўчага яқин. Автобус остонасидан ўттиз қадам нарида тўхтайди. Лекин  ишхонасига етиб олиш учун яна битта автобусга тушиши керак. Кира ҳақини тежаш мақсадида узоқроқ бўлса ҳам анҳорнинг бу бетидаги кўчадан юрадиган автобусда ишга қатнайди. Авваллари автобусга ўтириб ишга қатнашга ҳожат ҳам йўқ эди. Футбол тўплари тикадиган корхонаси қўшни маҳаллага жойлашган, кўпи билан ўн беш дақиқада пиёда етарди. Корхона нима учундир ёпилгач, у ишсиз қолди. Кейин бир дўсти ҳиммат қилиб, унга ямоқчилик дўкони очиб берди. Дўстининг бу “ҳиммати” учун ишлаб топган пулининг ярмини берса-да, тирикчилиги ўтиб турганидан хурсанд эди. Бугун буюртмаси кўпайиб, ишни чала қолдиришга кўнгли бўлмай, қош қорайгунча қолиб кетди.
Маҳалласига олиб борадиган энг яқин йўл дискотека ёнидан ўтарди. Автобусдан тушиб шу томон бурилганида соҳилдаги ялангликка газета тўшаб, жойлашиб олган Қамариддин “беш юлдузли “кола” ни очиб, ўзини ўзи меҳмон қилишни бошлаганди.  Изидан етиб келган икки югурдагининг умидвор қарашларини эътиборсиз қолдиргач, улардан бири:
-Ака, бизга ҳам тупукдек-тупукдек қуйинг,-деб илтимос қилди.
-Коньяк ичишга ҳали ёшлик қиласанлар,- Қамариддин шундай деб чўнтагидан сигарет қутисини чиқарди. Сўнгги сигаретни олиб лабига қистирди-да, қутини ғижимлаб, сувга отди. Сигаретдан ҳам умид узган югурдаклар мўлтиллаб тураверишди. Қамариддин уларга ачинганидан эмас, бир оздан сўнг ўзининг хуморини босишга зарур бўлгани учун ёнидан пул чиқариб узатди:
-Сигарет олиб келларинг.
Сигарет автобус қўналғасидаги дўкончада сотиларди. Ўша томон йўл олган икки югурдак пиёдалар учун қурилган энсиз кўприкдан ўтишганда Қаюмга дуч келишди. Уларнинг бетоқатроғи Қаюмга яқинлашганда “Братан, битта чектиринг”, деб сўради. Бу гапдан энсаси қотган Қаюм “чекмайман”, деб гапни калта қилди-ю, ўтиб кетаверди.
Бу пайтда Ғайрат Асрор билан Дилфузани бошлаб чиқиб, анҳор соҳили томон юрди. Дилфуза йўл четида тўхтаб:
-Бўлди, мен уйга кетаман,-деди.
-Қамарнинг гапини эшитиб кўр,-деди Асрор ялиниш оҳангида. У Қамариддиннинг бояги гапидан бери ҳали ҳам ўзига келолмаган, Дилфузанинг биргина қатъий рад жавоби билан олам гулистон бўлиб кетишини истаётган эди.
-Ҳозирнинг ўзида шу ерда эшитишим шартми?-деди қиз зарда билан.
-Қанча тез жавобини берсанг шунча яхши эмасми?
-Мақсади нималигини билмайсанми? Жавобини ўзинг берсанг бўлмасмиди?
-Мен... мен айтдим... лекин...
-Айтмагансан... Қўрққансан.
-Дилфуз, мен ҳеч кимдан қўрқмайман.
-Қанийди...
Қамариддин томон юриб бораётган Ғайрат орқасига ўгирилиб қараб, Дилфуза билан Асрорнинг тўхтаб қолишганини кўргач, орқасига қайтди:
-Нега тўхтаб қолдиларинг?-деди у норози оҳангда.
-Дилфуза уйига кетмоқчи. Мен кузатиб қўя қолай.
-Унақа қилмаларинг. Қамар хафа бўлади. Озгинагина гаплашиб ўтирмоқчи. Бирга кетамиз. Бугун опамга совчи келиши керак эди, вақтлироқ бормасам  ойим теримни шилиб оладилар. Эртага Ғайратни эмас, бир қоп гўштни кўрасанлар. Юр, Дилфуз.
-Йўқ, кетаман,-деди қиз ўжарлик билан.
-Юрсанг-чи, ноз қилмай, ё қўрқяпсанми? Қўрқма, Ғайрат тирик экан, маҳалланинг қизларига биров ғилай қарамайди. Қараса, кўзларини ўйиб оламан.
Ғайрат шундай дегач, чўнтагини кавлаб сигарет қидирди. Тополмагач, Асрорга қараб олиб, ҳафсаласи пир бўлган ҳолда: “сен чекмайсан-а”, деб қўйди. Худди шу онда Қаюм уларга яқинлашиб қолган эди. Бу дамда Ғайратнинг кўнглида қоралик, хусусан, нотаниш йўловчи билан олишиш нияти йўқ эди. Шунинг баробаринда ўзидан катта киши йўлини тўсиб, салом бермасданоқ бир нима сўраш ғоят одобсизлик эканини ҳам фаҳм этмасди.  “Братан, битта чектиринг” деган гапнинг бу одамга малол келишини тасаввур ҳам қилолмасди.
-Братан, битта чектиринг,- деди.
Ёши каттароқ одам шундай деб сўраса, Қаюм ғашланмаслиги мумкин эди. Ўғли тенги боланинг бундай безбетлигидан аччиқланди.
-Чекадиган одам пулига сотиб олиб чекиши керак,-деди.
Энди аччиқланиш навбати ширакайф йигитчага келди.
-Ў, братан, мен сиздан яхшиликча сўрадим-ку, нега сасийсиз?
Мишқи бола шундай деб турганида қайси одам чидаб, индамай ўтиб кетиши мумкин? Қаюм ҳам жавобини берди:
-Сассиқ братанинг уйингда ўтирибди.
Шундай деб йўлида давом этди. Ўзига ўзи гапиргандай ғўдиранди:
-Бу офатхонани бу ердан кўчиртирмаса бўлмайди. На кундуз ҳаловат бор, на кечаси.
Ғайрат унинг кейинги гапларини эшитмади. Назарида у сўкингандай бўлди-ю, бир сакраб олдинга ўтиб, йўлини тўсди.
-Нима дединг, сассиқ!
-Йўлдан қоч, шўртумшуқ!
Қаюм шу гапни айтиши билан жағига мушт тушганини сезмай қолди. Зарбдан бир чайқалди-ю, йиқилмади. Қўлидаги халтани ташлаб, жавоб қайтаришга улгурди. Дилфуза қўрққанидан бақириб юборди. Бақириқни эшитган икки югурдак бу томон қарашди-ю сигаретга кетаётганларини ҳам унутиб, орқага қайта бошлашди. Соҳилдаги Қамариддин ҳам ўрнидан турди.  Асрор уларни ажратишга ҳаракат қилди.  Қаюм уни Ғайратнинг шериги деб гумон қилиб тепиб юборди-да, чўнтагидан пичоқча чиқарди. Тепки зарбидан йиқилган Асрор  пичоқчани кўрди. Жонҳолатда туриб,  дўстини четга тортмоқчи бўлганида Қаюм Ғайратнинг сонига пичоқ тиқиб олди. Ҳам кайфдан гангиган, ҳам дўстининг ҳимоя мақсадида  силтаб тортишидан мувозанатини йўқотган Ғайрат ўзини бошқара олмади.  Қўрқув исканжасидаги Асрор эса ҳам ўзини, ҳам дўстини пичоқдан ҳимоя қилиш мақсадида   Қаюмни тепиб юборди. Бу орада аввал икки югурдак, сўнг Қамариддин етиб келди-ю, Қаюм тепкилар остида қолиб кетди.  Дилфуза эса нима қиларини билмай даҳшатда қотиб тураверади. Кейин “Бўлди, ўлдириб қўясанлар!” деб қичқирди. Бу қичқириқ таъсир қилиб, ҳаммалари бараварига тўхтадилар-да, ҳаракатсиз ётган одамга даҳшат билан тикилиб қолдилар. Қамариддин энгашиб, Қаюмнинг ияги остига кафтини қўйди.
-Тамом қилибсанлар...
Асрор нимани тамом қилишганига аввалига тушунмади:
-Ғайратни пичоқлаб қўйди,-деди титроқ овозда.
-Нима?-Қамариддин Ғайратга яқинлашиб, ярасини кўрди.-Ваҳима қилма, сал тирнабди. Асрор, уни уйимга олиб бориб, ярасини боғлаб тур,-шундай деб унга калит узатди.
-Дўхтирга кўрсатиш керак,-деди Асрор.
-Дўхтирга олиб борсанг дарров ментларни чақиради. Ишнинг шилтаси чиқади. Маржангни ҳам олгин-у уччовинг тез қуриларинг  бу ердан.
Ранглари оқариб, қўрқувдан дир титраётган Дилфуза ҳатто қаёққа қараб юришни билмай қолган эди. Асрор ҳам буйруққа қандай равишда итоат этишни билмай гаранг эди. Сонига қадалган пичоқ заҳри ўз кучини кўрсата бошлагач, Ғайрат аста ингради. Бирдан оёғи шол бўлиб қолгандай бўшашиб, Асрорга суянди.
-Кетдик,-деди инграб.-Тезроқ юрдик, бўлмаса ҳозир бақириб юбораман.
Шундай деб дўстига суянганича, оқсоқланиб кўприк томон юрди. Дилфуза уларга эргашди. Ўн қадамча юришгач баравар тўхтаб, орқага қарадилар.
Икки югурдак жасаднинг икки қўлидан, Қамариддин эса икки оёғидан кўтариб сув томон боришарди. Соҳилга етишгач, нима учундир тўхташди. Қамариддин ўликнинг чўнтакларини кавлай бошлаганида нима сабабдан тўхтаганлари маълум бўлди. Сўнг жасадни кўтардилар-да, худди кераксиз нарсани улоқтиргандай сувга ташладилар. Ўлик сувга “шалоп” этиб тушиши билан Қамариддин ўгирилиб, изига қайта бошлади. Икки югурдак эса ўликнинг қайтиб чиқишини кутгандай сувга тикилиб қолишди. Буни сезган Қамариддин орқасига ўгирилди-да: “Тез қуриларинг!” деб буюрди.
Сигарет сўраш баҳонасида бошланган жанжал бир неча дақиқа орасида шундай фожиа билан якун топди.

                         

 
Кейинги »