ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
       10. Хавотир

Ғайрат кечаси билан инграб чиқиб, Қамариддинни безор қилиб юборди. Аввалига “оғриғи босилсин”, деб ярага ароқ қуйди. Бу “муолажа”дан сўнг яра азоби баттар авжга чиқди. Бир пиёла ароқни ичиб олгач, ярим соатгина мизғиди. Кейин яна ғингшишини бошлади. Азоб фақат яраники эмас, хуморники эканини англаган Қамариддин унинг кафтига бир чимдим кукун ташлади. Ғайрат оч одам нонга ташлангани каби кукунни титроқ бармоқлари билан чимдиб олиб бурнига тутди. Шунда баданига роҳат югургандай бўлди.
-Зўридан берсанг яхшироқ бўларди,-деди Қамариддинга нажот кўзи билан қараб.
“Зўридан” деб эм игнасида томирга қора дори юборишни назарда тутган эди. Шу пайтга қадар “изи қолса тренер мени ҳайдайди”, деб томирдан олишга чўчиб турарди.
“Тамоман ҳароб бўлибди бу”, деб ўйлади Қамариддин унга ғазаб билан қараб. Энди буни нима қилади? Унга гиёҳванд шўртумшуқ эмас, ёнида ҳимояга шай мард ўғлон керак эди. Аслида бунинг шундай бўлиб қолишига ўзи сабабчи. Қўл-оёғига кишан уриб, ўзига бутунлай тобе қилиб олиш мақсадида озгина-озгина кукунга ўргатган эди. Ғайратнинг бу даражада чегарадан чиқиб кетганини сезмай қолибди. Анҳор ёқасидаги фожиа юз бермаганида ҳозир уни тепиб-тепиб кўчага чиқариб ташлаган бўларди. Энди унга қарашдан ўзга чораси йўқ.
“Кикбоксингдан чемпион эмиш,-деб ўйлади Қамариддин нафратланиб.-Бу “чемпион”нинг битта ландавурдан пичоқ еб ётишини қара!”
Ярим кечада Ғайратнинг талвасаси авжга чиқди. Қамариддин уни аввалига бўралаб сўкди. Кейин ош қошиғида қорадорини қайнатди-да, эм игнасига тортгач, сонида бўртиб турган томирига санчди. Шундан сўнггина Ғайратнинг овози ўчди. Шундан кейингина Қамариддин кийимини ҳам ечмай жойига чўзилди.
Тун Асрор учун қўрқув, Ғайрат учун эса яра  ва хумор азоби тўлғоғида кечди. Қамариддин тарбия топган оламда бу каби талваса ёки тўлғоқ деган туйғулар бўлмас эди. Уни ўлган одамнинг нигоҳи таъқиб этмади, балки “анҳор бўйида милисанинг диққатини тортадиган из қолмадимикин?” деган хавотир кўпроқ ўйлантирди. Ўликни сувга ташлаб, болаларни ҳайдаб юборгач, изларни йўқотгандай бўлди. Ўликнинг халтасини ҳам сувга улоқтирди. Фақат  пичоқчасига тегмади. Дастлаб пичоқчани ҳам сувга отмоқчи эди. Лекин “бармоқ излари балки асқотиб қолар” деган умидда рўмолчасига ўраб олди. Эҳтиёт чораларини кўрганига қарамай, қоронғида нимадир нигоҳидан четда қолган бўлиши мумкин. Ўша “нимадир” милисанинг қўлига илиниб қолса, байроқ қилиб кўтаради-ю, буларнинг ҳаммасини қамоққа тиқади.
Қамариддин қамоққа тушишдан қўрқмайди. “Ўғрининг жойи озодликда эмас, қамоқхонада” деган ақида унинг қонига ҳам сингиб кетган. Қамоқ унинг учун шараф жойи ҳисобланади. Унинг ҳавотири болаларда. Буларнинг абгор бўлишларини истамайди. Айниқса Асрор, Дилфуза… Бу қотилликка Дилфузанинг мутлақо алоқаси йўқ. Қўрқувдан титраб, бир четда турган эди. Уни гувоҳ сифатида тортишлари мумкин. Лекин қиз боланинг бунақа воқеага аралашиб қолишини  шарм-ҳаёсизлик сифатида баҳолаб, номини номуссизлик балчиғига булғаб ташлайдиган инсофсизлар ҳам топилиб қолади. Асрор эса… қамаладиган бўлса... у ердан тирик чиқмайди. Биров тегмаган тақдирда ҳам ўзини-ўзи еб адо қилади. Кўнгли нозик у боланинг…
Баҳор барвақт келиб, эрта-индин гуллайман, деб турган куртакларнинг алданиб қолганига кўп қатори Қамариддин ҳам неча-неча марта гувоҳ бўлган: табиатдаги ҳақини адо этиб бўлган қиш бирданига қайтади-ю, шошқалоқ куртаклар юзини аввал қор қоплайди, сўнг қор эригач, аямажизнинг совуқ нафаси  қуёш тафтига интиқ бу куртакларнинг жонини суғуриб олади. Куртаклар баҳорнинг илиқ ва тотли нафасига алданадилар. Уларни нодонликда айблаш инсофдан эмас. Улар табиат ҳукмига бўйсунадилар. Улар табиий жараён қурбонларидирлар. Одамлар ёшликни ҳам баҳорга ўхшатадилар. “Ёшлик” деб аталмиш куртак ҳам баъзан ҳаётдаги аямажизнинг қурбони бўлади. Бу учун энди табиат айбдор эмас. Асрор аямажиз ҳамласида азоб чекаётган куртак ҳолида эди...
Шу хавотирли ўйларга банди Қамариддин саҳарда уйғона олмади. Анҳор бўйига кун ёйилганда борсамми ё бормасамми, деб иккиланиб ўтирди. Ниҳоят кўнгил хиралигини йўқотиш учун ўрнидан турди.
Кечаси ёғиб ўтган ёмғирни майсалар шимиб олган. Соҳилда бировнинг диққатни тортадиган ортиқча нарса кўринмади. Ёмғирда уюган газета парчалари, бўшаган сув идишлари... Буларда кимларнингдир бармоқ излари қолган, уларга даҳли йўқ. Шу ерда сочилиб ётгани ҳам яхши... Изига қайтмоқчи бўлганида майса устида ётган минг сўмлик пулга кўзи тушди. “Кимники бўлиши мумкин?” Ўликнинг чўнтагини кавлаганда пули кўп эмасди. Чўнтакдан тушиб қолган бўлиши эҳтимолдан узоқ. Шундай бўлса ҳам пулни ташлаб кетгиси келмай энгашди.
-Ерга тушган етимники, акахон, бу ҳам эрталабки насиба-да!
Орқа томондан келган овозни эшитиб, Қамариддин кескин ўгирилди. Тиржайиб турган буфетчини кўриб энсаси қотди:
-Сенмидинг, сўтак? Писиб келишингдан мучалинг каламушми дейман, а?
-Гапни ҳам эзворасизда, каламушнинг писиб юришини қачон кўрувдингиз?
-Каламуш бўлмасанг, бошқа бирор ҳайвонсан-да, бало бўлармидинг,-деди Қамариддин унинг сўрашиш учун узатилган қўлини эътиборсиз қолдириб.
-Ҳа, акахон, тинчликми?-деди буфетчи унинг бу қилиғидан ранжиганини ошкор қилмай.- Шу ерда ётиб қолганмисиз дейман?
-Телефонни йўқотиб, гангиб юрибман. Кеча шу ерда бирпас ўтирувдик,  тушиб қолганмикин, деб келувдим.
-Кечқурун тушиб қолган бўлса, эрталабгача турармиди. Бу ердан мингта одам ўтади.
-“Кола”нгни ичаётганимда сенинг олдингда қолдирмаганмикинман?
-Йў-ўқ, менинг олдимда телефонда гаплашмадингиз. Конъяк ичдингиз, яна олдингиз. Лекин ҳақини тўламадингиз. Бир пас айланиб келаман, девдингиз, қарасам, кетворибсиз.
-Кайфда эсдан чиқибди. Қанча эди?-Қамариддин чўнтагидан бир сиқим ғижимланган пул чиқариб  унга узатади.- Ма, керагини ўзинг санаб ол.
-Сиздан олдин Ғайрат ҳам озгина ҳаражат қилувди, шундан олаверайми?
-Ҳа, ол. Ўзинг эрталабдан нима қилиб довдириб юрибсан?
-Кечаси уйга борганимда ўйлаб қарасам, ҳисоб-китобда озгина чатоқ жой борга ўхшаб қолди. Шуни қойиллатиб қўймасам, балога қоламан. –Буфетчи шундай деб пулнинг қолганини текислаб тахлагач, эгасига қайтарди.- Кирасизми, бош оғриғига тупукдаккина отиб олмайсизми?
-Сен мени  эрталабдан ичадиган алкаш деб ўйлаяпсанми?
-Энди... акахон, бош оғриғига-да.
-Менинг бошим яхши,  бошқаларники оғрийверсин.
Буфетчи дискотека томон юрди-да, уч қадам қўйгач тўхтаб, орқасига ўгирилди:
-Бир гап бор, айтсаммикин ё айтмасаммикин?
-Маънили бўлса айт. Бўлмаса  миямни ачитма.
-Аслида... ҳеч кимга айтмайман, деб қасам ичувдим.
-Қасамни минг сўм билан бузса бўладими?
-Камлик қиларов...
-Сен олдин айт гапингни.
-Сиздан кейин битта одам Шавкатни сўраб келди.
-Ким?
-Милисадан экан, лекин ҳужжатини кўрсатмади.
-Шавкатингни милиса сўраб келган бўлса менга нима? Мен шавкат-павкатингни танимайман. Бу гапинг сариқ чақага ҳам арзимайди. Йўлингдан қолма, ҳе сўтак! Сен телефонимни суриштириб кўр, топсанг суюнчисини бераман.
Қамариддин шундай дегач, кўприк томон тез-тез юриб кетди.

                                

 
Кейинги »