ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
      13. Қайғу учун яралган кўнгил

Ғаввослар Қаюмнинг ўлигини сувдан чиқаришаётган дамда шаҳарнинг жануби-машриқ томонидаги бостирмасифат қурилган эски уйларнинг бирида Акуланинг “Каламуш” лақабли шогирди ғалати томоша кўрсатиш билан банд эди. Деразаларининг ташқи томонига эски фанерлар қоқиб ташланганига қараганида бу уйда инсон зоти яшамасди. Акула бу хароб уйчани арзон гаровга сотиб олганидан бери ундан эски-тускилар сақланадиган омбор сифатида фойдаланишарди. Киши назаридан нари бўлган бу уйчанинг яна бир вазифаси мавжуд эди: Акула жазога лойиқ кўрган бечора шу қоронғу хонадаги азоблардан баҳраманд бўлгач, тавбасига таянарди.  
Онаси билан синглисининг фожиали ўлимидан васвасага тушган Шавкатни тўғри шу ерга олиб келишган эди. Қуруқ сув ва нон билан тирикчилик қилаётган Шавкат бу ерга келганидан бери неча куну неча тун ўтганини билмас эди. Билгани - баъзи-баъзида бир йигит киради, сўкиб, уради. Бармоқлари учига игна санчиб азоб беради. Шавкат бу йигит кунда бир марта кирса керак, деган фикрда ўзича кун санарди. Унинг ҳисобича, бу азобхонада ўн еттинчи кун ўтириши эди. Лекин у адашганди. Чунки Каламуш баъзан кунда икки, ҳатто уч карра кириб қийнарди. Хожаси “отасининг хазинасини билиб ол, аммо қаттиқ қийнама”, деб тайинлаганига қарамасдан бу нозикниҳол болага азоб бериб, унинг инграшларидан роҳат оларди. Кейин эса Шавкатнинг кафтига бир чимдим қорадори кукуни ташлаб чиқиб кетарди. Ана шунда Шавкат барча азобларини унутарди. Ҳатто унинг тез-тез кириб туришини истаб қолган эди.
 Кеча Бўрон Шавкатнинг аҳволи билан қизиқиб, азоб бериш мумкин эмаслигини яна эслатган бўлса-да, Каламуш бугун ўзининг кўнгилочар ишини давом эттирди. Бу сафар қайси бир кинода кўргани – целлофан халтани Шавкатнинг бошига кийдириб қўйди. Шавкат нафас ололмай, йиқилай деганда халтани кўтарди. Йигит ютоқиб нафас олди. Пешонасига совуқ тер тошди.
-Эсладингми?
Каламуш бу саволни ўнинчи ёки юзинчи марта бердими – Шавкат ҳисобига етмайди. У тўйиб нафас олишга улгурмай, бошига яна шаффоф халта кийдирилмоқчи эди, жонҳолатда:
-Бошқа жойни билмайман,-деб ингради.
-Сен айтган тунукасандиқда шимилдириқ ҳам йўқ эди, лақиллатаверма мени. Ё адангнинг пуллари  қаердалигини айтасан ё яшираётган шу сиринг билан нариги дунёга гумдон бўласан.
-Пуллари ўша ерда турарди. Билмайман, балки олиб ишлатгандирлар.
-Пул топишга калласи ишлаган адангнинг бойлигини беркитишга ақли етмайдими? Эшиги қулфланмайдиган хонадаги тунукасандиқда бойлигини сақласа, сенга ўхшаган ғирт аҳмоқ бўларди. Пулнинг қаердалигини синглинг билмаслиги мумкин, лекин сен биласан. Адангни пойлаб, шўртумшуғинг билан ҳид олиб юргансан. Аданг синглингга пул ҳақида бир нима демагандир, лекин сенга айтган. Чунки сен биттаю-битта ўғилсан, меросхўрсан. Аданг “тап” этиб  ўлиб қолса, шунча бойлиги кимга қолади?
Каламуш шундай деб Шавкатнинг бошига яна халта кийдирди-да, у то типирчиламагунича ушлаб тураверди. Шавкат чўзилиб қолай деганида халтани олиб, гапини давом этди:
-Барибир айтасан. Хали хуморинг тутганда айтиб қўйганингни ўзинг ҳам билмай қоласан. Мен ишни чала қолдирадиган ношуд эмасман.
Бу гапдан кейин Шавкатнинг бошига яна халта кийдирилди. Йигит ҳолсизлана бошлаганида эшик тарақлаб очилди. Бўрон Каламушнинг қилиғини кўриб, ичкарига бир қадам қўймасидан уни тепиб юборди-да, Шавкатнинг бошидаги халтани юлқиб олди. Эшикдан оқиб кирган тоза ҳаводан йигит энтикди. Бўрон Шавкатнинг ёнидаги курси устига назар ташлаб, бир чети учган ликопчада яримта нон, бир пиёла сувни кўрди.
-Сенга бераётган овқати шуми?-деб сўради.
Шавкат тепкидан учиб тушиб, ҳамон бурчакда букчайиб ётган Каламушга қўрқибгина қараб қўйди-ю, жавоб бермади.
-Сендан нимани талаб қилди, нимани сўради?
Бўрон бу саволига ҳам жавоб олмади. Ҳар иккала саволига жавобни ўзи ҳам билгани учун бошқа қайтариб сўрамади.
-Ҳозир сенга овқат олиб киради. Тўйганингча еб ол. Энди сенга қўл теккизмайди. Бир нима сўраса, жавоб берма. Мен тез-тез кириб тураман, нима гапинг бўлса менга айтасан. Гапинг бўлмаса индамай ўтиравер, бу ҳам ўзингнинг ишинг.
Бўрон шундай деб чиқиб кетди. У Каламушни текшириш учун атай кирмаган эди. Ханифа болалари билан яшовчи уй олдидан ўтаётганида ярим очиқ эшикдан Жамилага кўзи тушиб қолди. Ювиниб чиққан Жамила  тошойнага ўзини солиб, сочини тарарди. Ҳали ўн еттига кирмаган дуркун қиз ичкўйлакда ҳар қандай эркакнинг шайтонини қўзғотар экан, Бўрон бу ердан кўз юмиб ўтсинми? Акуланинг уйида Жамилани биринчи марта кўргандаёқ вужудида шайтон ғавғо кўтариб, “бу луқма сенга аталган бўлиши керак”, деб васваса қилган эди. Шундан бери қизни ҳар кўрганида унга хумор назари билан тикиларди. Бу қарашнинг маъносини Акула ҳам, Ханифа ҳам сезишган эди. Ханифанинг қиз тақдиридан ташвишланишдан ўзга чораси йўқ. Қизни аммасиникига қочириб юборгиси келади-ю, аммо Акуланинг қаҳридан қўрқади.  Бўроннинг қиздан умидворлиги Акулани ташвишга солмаса-да, кеча келиб, бугун ҳамма нарсага эга чиқа бошлагани ғашини келтирган эди. Етти ёт бегона Жамилага Акуланинг ўзи ҳам эга чиқиши ҳеч гап эмасди. Қизнинг ўзи ҳам, ўгай онаси ҳам тақдирга тан бериб яшайверарди. Лозим пайтда истаган одамининг жонини суғуриб олишда қўли қалтирамайдиган одамнинг бокира қизни булғаб ташлаши қийин эканми? Лекин етимлик йилларининг аянчли хотираси етим қиз ҳаётини поймол қилишдан ҳимоя қилиб турарди. У қизнинг қўлма-қўл бўлиб кетишини истамасди, бир эркакнинг жуфти ҳалоли эмас, балки шунчаки иҳтиёрида яшаши унинг назарида Жамила учун бахт эди. У Каламушнинг ҳам қиз пайида юрганини биларди. Аммо бу шўртумшуқнинг гўзалга эгалик қилишини ўйлаганидаёқ ғаши келаверарди. Шавкат Келдиёровни бостирмага қамаганида “отасини сирини билиб берсанг шу қиз сеники”, деган ҳазил аралаш гапни Каламуш жиддий қабул қилиб, уриниб ётган эди.
Хуллас, ичкўйлакдаги Жамила ҳовлида бир жуфт кўз ўзига ҳирс билан тикилиб турганини тасаввур ҳам қилмасди. Бўрон индамай ўтиб кетолмади, ичкари кирди. Жамила тошойнада унинг аксини кўриб, чўчиб тушди. Ярим очиқ кўкракларини кафтлари билан тўсди. Бўрон ундан кўзини узмай яқинлашди. Очиқ елкаларида паришон ётган соч толаларига бармоқларини юборди. Қиз сесканиб кетди, кўзларини жавдиратиб атрофдан нажот излади. Овоз чиқаришдан, қочишга интилишдан қўрқди. Ўгай онаси бу одамларнинг кимлар эканликларини ҳеч қачон айтмаган. Қизнинг ўзи кар эмас, сўқир ҳам эмас, кўраётган, эшитаётган воқеалардан хулоса чиқариб олган. Бу одамлар қўлидан ҳар қандай ёвузлик келишини билади. Шундай ёвузликлардан бири айнан ҳозир содир бўлиши мумкинлигини ўйлабоқ у ўзини йўқотиб қўйди.
Қизнинг бу ҳолати кўп йилар илгариги воқеани Бўроннинг хотирасига солди. У пайтда номининг ўзиёқ баъзиларга қўрқув соладиган “Бўрон” эмасди. Бир гўзалнинг севикли “Келдиёр акаси” эди. Ўшанда ҳам шу бостирмага ўхшаш харобгина хонага тасодифан кириб қолган эди. Ўшанда ҳам бу нозанинга ўхшаш гўзал эндигина ювиниб чиққан эди. Унинг жингалак соч толалари яланғоч елкага  бетартиб ёйилганди. Ўшанда ҳам қиз бир сесканиб олганди. У эса соч толаларини бармоғига ўраб:
            “Сенинг қора амиркон шаҳло кўзларинг,
            Оқ шоҳидек келишган нафис юзларинг,
             Анор доналаридек ширин сўзларинг
             Юрагимнинг тагига заҳар солдилар,
             Юрагимда чўғ бўлиб ётган оловни,
             Ёлқинлатиб, қулф уриб, кўкка кўтариб,
             Алангасин жаҳонга сочиб солдилар...”-деганда қиз чўчиб ўзини четга олганди. Бундан аввал ҳам ёлғиз қолишганда қучиб ўпмоқчи бўлганида гўзали “никоҳдан олдин тегинмайсиз”, деб шарт қўйган эди. Ҳозир четланишни ўша шартни эслатиш деб ўйлаб у яна шеър ўқиган эди:
              Худо сизни шу қадар гўзал қилса-ю,
              Яна уни севмасдан, айтинг, бўладими?
              Ҳали ғунча очилиб етмаган бир гул,
              Дунё кўрмай бемаҳал, айтинг, сўладими?
Келдиёр севгилисига атаб бундан кўпроқ, бунданда гўзалроқ шеърларни айтган, нозанини кўзларини сузиб маст бўлиб эшитган. Бу онда эса ҳуркак қуш каби учиб кетишга тайёр турибди.
Сабабини ўшанда айтди...
“Менга ит тегиб қўйган, энди сизнинг покиза қучоғингизга арзимайман”, деди.
Ўша итнинг ким эканини биларди.  Беиҳтиёр равишда итга ем бўлганлар дунёда топилиб туради. Аммо бу ит бошқача, энг даҳшатлиси ҳам шу “бошқача”лигида эди…
             “Менинг кўнглим муҳаббат учун яралмай,
               Қайғу-ҳасратлар учун яралган экан,
              Аждодимнинг ичида қайси биттаси,
              Қайғу деган наслдан таралган экан?!”
Бу сатрларни овоз чиқариб айтмади ўшанда. Қалбида қолди бу сатрлар. Қалбини куйдира-куйдира қовжиратиб ташласа ҳам тилига чиқармади. Орадан йиллар ўтди. Тарихдаги ташландиқ шаҳарлар шунча йиллар ичида қуму тупроқ остига кўмилиб кетган. Келдиёрнинг ташландиқ қалбини йилларнинг аёвсиз шамоли унут тупроқларига кўмиб ташлай олмади. Нозанинга тегишли ҳар бир воқеа, унга аталган ҳар бир сатр шеърга гард ҳам қўнмаган...
Бўрон ҳозир ўша воқеани яна эслаб бир энтикиб олди. Лекин шеър ўқимади. У сурур ўша онларда ўлган. Қалби сурур билан нурланган йигит ҳам ўша онда ўлган.  Қуш ҳадигида турган қиз ҳам бошқа... Бу сесканиш бокирага ҳос. У дамдаги сесканиш ўзгача эди. Бўрон энди бунинг фарқига боради…
 Акуланинг уйида шимга дазмол ураётган Ханифа ҳовлида юрган Бўроннинг уйларига кириб кетганини кўрди-ю юраги хатарни сезиб, потирлаб кетди. Аввалига нима қиларини билмай каловланди. У Бўрондан қўрқарди. Ҳатто Акула ҳам чўчиб турадиган одамдан у қўрқмасинми? Ана шу қўрқув уни бир неча нафас ушлаб турди. Сўнг оналик журъати устунлик келди. Дазмолни ўчиришни ҳам унутиб, шим устига қўйди-ю ташқарига отилди. Диванда енгил ҳуррак отиб ухлаётган Акула шарпадан уйғониб, бир кўзини очиб қаради-да, атроф бехавотирлигига амин бўлгач, уйқусини яна давом эттираверди. Ҳовлини ялангоёқ ҳолида югуриб босиб ўтган Ханифа остона ҳатлаб уйга бир қадам босди-ю таққа тўхтади.
Орқа томонда шарпа сезган Бўрон кескин ўгирилди. Кўзларини катта-катта очганича ҳансираб турган Ханифани кўриб, қўлини қизнинг елкасидан олмади, аксинча, “сенга нима керак?” дегандай тикилди. Жамила эса жавдираган кўзлари билан ўгай онасига боқиб, нажот кутди. Адолат юзасидан қараганда, алҳол, Ханифа Бўронни маломат қилиши жоиз эди. Ҳеч бўлмаганда: “Бу нима қилганингиз, уятсиз!” деб бақиришга ҳақли эди. Аммо қани ўша адолат? Қани ўша ҳақ? Бу аёлнинг биттагина ҳақи бор: дардини ичига ютиш! Ҳозир шу ҳақидан тўла фойдаланди.  Ҳамонки, ялангоёқ ҳолида югуриб келган экан, бир нима дейиши шарт эди, айтди:
-Бўйнинг узулгир! Амакингнинг шимини нега дазмоллаб қўймадинг?! Серраймай бўла қол, тез!
Ҳали ҳам қўрқув панжасида титраётган қиз ўгай онасининг бу ҳайқириғидан тамоман гангиди. Ханифа шу пайтга қадар қарғаш у ёқда турсин, ўгай қизига сира қаттиқ гапирмаган эди. Назарида ўгай онаси: “бу эркакка кўз сузиб, ўзинг уйга бошлаб кирдинг!” деб маломат қилаётгандай туюлиб, йиғлаб юборди.
-Ойингни ранжитма,-деди Бўрон бармоқларига ўралган соч толаларини бўшатиб.-Онанг нақ фариштанинг ўзи-я! Бўлди, йиғлама, чиқиб амакингнинг шимини дарров дазмоллаб бер.
Бўрон изига қайтаётиб, остона ҳатлаганича қотиб турган Ханифа ёнида тўхтади:
-Қиз болага қаттиқроқ туриш керак. Аҳволини қара! Атрофида кўзига қон тўлган санқи буқачаларни кўрмаяпсанми? Уларга ғунажиннинг биттагина кўз сузиши етарли. Кейин вой-войлаб юрмаларинг.
Бу гапни эшитгач, Ханифанинг хаёлини “ёмон ният билан кирмаганмиди?” деган фикр қисқа фурсатли чақмоқ нури каби ёритиб ўтди. Кейин эса “кўзига қон тўлган буқалардан биттаси ўзи эмасми?” деган ўй қатъийлашиб, ичида “бўйинг лаҳадда чирисин!” деб қарғанди.
Она-бола бир-бировларига “энди нима бўлади?” деган маънода қараб қолишди. Қизнинг қарашида “менинг гуноҳим йўқ”, деган маъсумлик бор эди. Ханифага қизнинг айбсизлиги маълум бўлгани сабабли унга бақирганидан афсусланди. Айни дамда “кўриб қолиб, югуриб келганим яхши бўлди”, деб қилган ишидан қувонди. Аста юриб келиб, ҳали титроғи сўнмаган қизни бағрига босди. Жамила ўз онаси бағридан нажот топгандай Ханифани маҳкам қучоқлаганича хўнграб йиғлайведи. Бир оз шу ҳолда туришгач, Ханифа “кийиниб ол”, деди-да, уни бағридан ажратиб, изига қайтди.
Ханифага танбеҳ бериб ҳовлига чиққан Бўрон қўлида яримта нон кўтарган Каламушнинг бостирмага кириб кетаётганини кўриб, ўша томон юрди. Эшик тагида туриб ичкаридаги гапларга қулоқ солиб турди-да, Каламуш чегарадан чиқа бошлагач, эшикни тепиб очди.
 Ханифа югуриб чиқиб кетганида уйқуси бузилган Акуланинг димоғига куйган латта ҳиди кириб, кўзларини очди. Тутун кучайиб, димоғи ачиша бошлагач, қаддини кўтарди-да, атрофга разм солди. Дазмол остидаги шимнинг куяётганини кўриб сакраб  турди-да, электрдан узди. Эшикни очиб аввал куйган шимни, сўнг қизиган дазмолни ҳовлига отаётганида Ханифани кўриб, аввалига бўралаб сўкишга шайланди. Лекин хотиннинг ялангоёқ юриб келаётганига кўзи тушгач, ажабланиб ўзини тутди. Ханифа яқинлашгач, унинг юзига  ташвиш булути соя солганини сезди. “Нима гап?” деб сўрамоқчи бўлганида этакдаги бостирмадан Бўроннинг чиқиб келаётгаини кўриб, сергакланди.
Акула ғазабланганида Ханифани бўралаб сўкарди-ю, бироқ, сира урмас эди. Куйган шим билан дазмолнинг отилганини кўрган Ханифа ҳақоратларни эшитишга тайёр эди. Ҳатто никоҳсиз эрининг бу он дўппослаб уришини ҳам истади. Агар калтак еб, ҳаммаёғи мўматалоқ бўлиб кетса, тан азоби руҳ азобини сиқиб чиқарармиди, деган умидда эди. Умиди ушалмади. Ҳатто сўкиш ҳам эшитмай, руҳ азоби забтига олди. Ёшланган кўзларини яширишга уриниб, куйган шимни ердан олди-да, юмалоқлаб ахлат челакка тиқди. Дазмолни четга олиб қўяётганида ёнидан ўтаётган Бўрон “Дунёга ўт тушдими?” деб пичинг қилди. Тутунга тўла уйга киргач, деразани ланг очиб юборди-да: “Ханиф, қўлбола чойдан дамла”, деб бақирди. Акула нима воқеа юз берганини фаҳмлагани учун ҳам сўраб-суриштирмади. Индамай кириб, диванга ёнбошлади.   
-Намунча ётинқираб қолдинг, илигинг қурияптими?-деди Бўрон заҳарли оҳангда.-Одамнинг пули кўпайса шунақа ялқовлашиб қолади.-Шундай деб Акулага яқинлашди. Акула унинг важоҳатини кўриб,  қаддини кўтарди.-Болани қийнамаларинг деганмидим?
-Ким қийнабди?
-Кимга буюрган бўлсанг, ўша қийнаган.  
Акула “бўлиши мумкин эмас”, деб эътироз билдиришга чоғланди-ю “бостирмага бекорга кирмагандир”, деган ўй билан фикридан қайтди.
-Отаси мени ахлат дейдими ё демайдими, пул берадими ё бермайдими, барибир бола соппа-соғ яшаши керак. Ханифга тайинла: кўнгли истаган овқатни пишириб берсин. Кўнгли қиз истаса - қизини қўшиб қўйсин. Доридан ўзинг хабардор бўлиб тур. Шўртумшуқларингни унга яқинлаштирма.
-Болани бошга кўтариб юриш шарт бўлса, кўтарармиз,-деди Акула бу гап ёқмаганини яширмай.-Лекин “пул берадими ё бермайдими?” деган гапингизга тушунмадим. Отасидан пул унмайдиган бўлса, шунча ҳаракатимиз нимага эди? Ё қуруқ томошами бу?
-Тошқул, ошнажон, бизнинг ишимизда ҳеч қачон қуруқ томоша бўлмаслигини ҳалигача тушуниб етмаганмисан?-Бўрон шундай деб стулга ўтирди-да, стол устида сочилиб ётган карталарни тўплаб, усталик билан аралаштира бошлади. Унинг «Тошқул ошнажон» деб гап бошлаши қаттиқ норозилигидан далолат эканини билгани сабабли Акула сукут сақлади. Бу онда Ханифа чойнак кўтариб кириб, Бўроннинг фикрини чалғитди.
-Жасурбек билан бугун гаплашдингми?-деди Бўрон унга қараб.
-Ҳа. Уйни бўшатаётган экан. Эртага кўчиб боришимиз мумкинмиш.
-Кўчиб боришга шошилма. Ё бу уйинг шунчалик жонингга тегдими?
-Мен кўчаман, демадим-ку?-Ханифа шундай деб нажот назари билан Акулага қаради.
-Норози бўлиб берилган уйда ҳосият бўлмайди. Биз у уйни пуллаб, сенга ҳовли олиб берамиз. Ҳозирча бир-иккита кўрпа-тўшак олиб бориб қўй.
Ханифа итоаткорлик билан бош эгиб чиқаётганида остонада Қамариддинга дуч келди. Бир оз саросимадаги йигит унинг қарашидаги ташвишни уқмади. Салом бериб ичкари кирди.
Бўрон гўё унинг кирганини сезмагандай картани икки кишига  мўлжаллаб сузиб, Акулага “ўтир” деб ишора қилди. Акула ўтириб қўлига карталарни олди-ю шошилганича рақамларига қараб олди.
-Агар сенларга қўйиб берилса, болани ўлдириб, ҳафсала қилсаларинг терисига сомон тиқасанлару отасининг эшиги тагига ташлаб келасанлар. Эринсаларинг, ўлигини кислотада куйдириб юбора қоласанлар.
-Бунчаликка бормасмиз,  бира тўла балчиққа қориб юборманг.
-Хўп, унда нима қилгинг келяпти?
-Ҳукмни ўзи танлади. Боласига нисбатан пул ширинроқ экан, ҳаромига. Боласининг ўлигини ҳам кўролмай сиқилиб сил бўлсин. Менга қўйиб беринг,  пулни  ундираман.
-Қандай қилиб?
-Бунинг йўллари кўп.
-Йўлларингни қўйиб тур. Мен бир режани пишитиб қўйганман. Гирибонидан шундай оламиз-ки, бор мулкини ўртага ташлаганини ўзи ҳам билмай қолади.
Катталарнинг бундай суҳбатига аралашишга Қамариддиннинг ҳақи йўқ эди. Индамай чиқиб кетса яхшироқ бўларди. Лекин дардини айтмай изига қайтишни лозим топмай, столнинг нариги четида турган пиво шишаси қопқоғини очиб, ютоқиб-ютоқиб ичди. Унинг бу қилиғи Бўронга ёқмай “шогирдингга ақл ўргатасанми ё йўқми?” дегандай норози қиёфада қараб қўйди.
-Нима бўлди, ит қувидими?-деди Акула уни жеркиб.
-Ҳеч нима бўлмади, чанқадим,-деди Қамариддин руҳсиз оҳангда.
-Қаерда эдинг?
-Анҳор бўйидан ўлик чиқаришди, шуни кўрдим.
-Ўлик чиқаришса сенга нима?
-Уни биз...
-Нима!-Акула шашт билан ўрнидан туриб Қамариддинга яқинлашди-да, кутилмаганда юзига тарсаки туширди.-Энди шилта ишларга аралашадиган бўлиб қолдингми?
-Менмас! Болалар уриб ўлдириб қўйишди. Мутлақо тасодиф!
-Тасодифми ё тасодифмасми, мент сендан буни сўраб ўтирмайди.
-Фақат милиса эмас, биз ҳам суриштириб ўтирмаймиз. Болалар сенга қарашлими, демак, ўзинг айбдорсан.
-Изларни йўқотдим. Лекин... дискотекадаги буфетчи бор. Ишкал чиқариб қўйиши мумкин.
-Галварс!-Акула шундай деб яна бир тарсаки туширди.
-Уни барибир йўқотиш керак эди. Анави Шавкатни ҳам биларди. Кеча мент суриштирибди.
-Йўқотиш керак бўлса нега йўқотмадинг?
-Ўлдирмай... қочириб юборсак-чи?
-Сен менга ақл ўргатма. Кечқурун кўприк томонга бошлаб келсанг бўлди, бу ёғи билан ишинг бўлмасин.
-Мен бошлаб чиқмасам ҳам, ишдан кейин  ўзи шу йўлдан ўтади.
-Ақл ўргатма, дедим!
Учинчи тарсакидан сўнг Қамариддин бу уйни тарк этишга ижозат текканини англади. Аслида бош эгиб чиқиб кетиши шарт эди. Бироқ, қайсарлиги мутеликни енга олди - пивонинг қолганини ичиб, дадил чиқиб кетишга журъат қилди.
-Шу боланг безбет бўлса ҳам менга ёқиб қолган,-деди Бўрон.-Бу билан бемалол ишласа бўлади. Томирида ўзимизнинг қон оқади.
-Ўзимга ҳам ёқади, шунинг учун қилиқларини кечиравераман.
-Буни айтмасанг ҳам биламан. Кейинги икки тарсакинг биринчисига қараганда анча енгил бўлди. Уриш ниятинг йўқ эди, ғазабинг зўрлигини менга намойиш қилиш учунгина тарсаки тортиб юбординг, тўғрими? Сендан артист чиқмайди. Акула ғазабланганида нимага қодир эканини мен билсам керак, а?
Акула “қойилман, акахон!” дегандай жилмайиб қўйиб, жойига қайтди-да, карталарни қўлига олди.

                                

 
Кейинги »