ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
     28. Чирой тарк этган аёл

Ашраф эртаси куни Бўроннинг буйруғини бекаму кўст бажарди. Бир оз қўрқса ҳам, кечки пайт уйидаги телевизори устида кутадиган иш ҳақига бўлган умиди унга қувват бериб турди. Нима қилсин у бечора?! Жони қил устида турганида миқдори аниқ бўлмаган пулга қалби билан боғланса, шайтонни айблаш керакми ё банданинг ўзиними?
Иш вақти тамом бўлишини кутмай уйига шошилди. Унинг мўлжалича, ўлдириш учун берилган пулга нисбатан буниси кўпроқ бўлиши керак эди. Шу илинж билан уйига кирди-ю, шошқич равишда телевизор устига кўз ташлади: умид қилгани тугунча йўқ эди. Бунинг ўрнига сиртмоқ қилиб тугилган ярим қулоч ингичка арқонни кўриб юраги увишди. Сиртмоқ остида бир варақ қоғоз кўринди. Титроқ қўллари билан қоғозни олиб ўқиди: “Сенга ҲАЁТ  инъом қилдим!”
Ашраф қоғозни ғижимлаб, сўкинди. Шайтонга қўл берган банда яна нима қилиши мумкин?  “Пули билан қўшмозор бўлсин, жоним омон қолибди, шунисига шукур!” дейиш учун шайтондан юз ўгирган бўлиши керак эмасми? Устози шайтон, иймони пул бўлган бандага Тангри таоло бундан бошқа қандай мукофот берар экан?
Ашраф  ётоқхонасига киргунича “авторитет”ни лаънатлашдан чарчамади. Ётоқхона остонасидан ҳатлади-ю, эшиги ланг очиқ турган пўлат сандиққа кўзи тушиб жони чиқиб кетаёзди. Ҳа, аввалига таққа тўхтади. Кейин қандайдир куч уни ердан узиб сандиқ томон улоқтиргандай бўлди. Сандиқдаги пул билан тилла буюмлар олиниб, ўрнига бир парча қоғоз ташлаб қўйилган эди. Ашраф қоғозни олди-ю, ўқимади, алам билан ғижимлади. Ғижимлаганича бир неча дақиқа ҳаракатсиз туриб қолди. Кейин қоғозни кафтида текислаб, сатрларга кўз ташлади:
“Мени сўка-сўка хумордан чиқдингми? Сенга ҳаёт инъом этсам ҳам қувонмадинг-а? Қарасам, сандиғинг кераксиз лаш-лушларга тўлиб кетибди. Шу сандиқда жонингни сақлаганинг яхши эмасми? Бекорчи матохларингни олиб, энг бебаҳо бойликларингни ўзингга қолдирдим:  кўзларингу тилинг, юрагу жигаринг,  буйрагу ўпканг – ўзингга сийлов”.
Бу сатрлар кўз олдида айқаш-уйқаш бўлиб кетгунича тикилиб турди. Кейин қоғозни яна ғижимлади. Бу сафар  ҳаракатсиз турмади. Аввал ғижимланган қоғозни деворга қарата отди. Кейин телба ҳолига тушиб, қўлига нима илинса отаверди, оёқ остига тушганларни топтайверди. Уйи уч-тўрт дақиқа ичида ҳудди ёв босқинига учраган хароба шаҳарга ўхшади қолди.
Деворга урилиб синган қимматбаҳо кўзанинг жаранги уни ҳушига келтирди. Оёқлари қалтираб, тиз чўкди. Кейин акахонига арз қилишни ўйлаб ўрнидан турди. Бироқ, телефон гўшагини кўтариб иккита рақам тергач, тўхтади. Акахонининг амрини бажармагани, устига-устак унга хиёнат қилганини эслаб, яна тиз чўкди. Бу сафар узоқ ўтирди…
Ашраф жон  эмас, мол талвасасида ўтирган онда Бўрон Жасурбекдан ундирилган уй қаршисида эзгин руҳда турар эди. У қиладиган ишини пухта ўйлайдиган тоифадан бўлса-да, ҳамма режаси бўйича амалга ошаётганига қарамай, бу ерга келганда тўхтаб “шу ишим тўғрими?” деб ўйланиб қолди.
Ҳозир учинчи қаватга кўтарилади...
Уни кўради…
Кўзларида ҳаёт ўти сўнган паришон чеҳрани кўради…
Унга атаб қўйган сўзларни айтишнинг фойдаси борми?
Нима десин: “Мен сиз билган Келдиёр эмасман, мен денгиз қадар қасос қонини ичиб ҳам тўймайдиган бешафқат одамман!” десинми ё?
У-чи? У нима дейди?
Орадаги йигирма йил уларни мутлақ бегоналарга айлантириб қўймадими?
Уни ўлимдан асраб қолди, эҳтимол ўлим уни бу дунёдаги азобларидан халос этармиди? Энди азобли кунлари янада узайдими?..
Саволларнинг адоғи йўқ, жавобни учинчи қаватдаги шинам уйдан олиши мумкин эди.  
Йигирма йиллик айрилиқнинг ғоят оғир юкини елкасига ортиб, зинапояларни битта-битта босиб юқорига кўтарилди.
Эшик қулф эди. Қўнғироқ тугмасини босди. Эшик очилди. Ханифанинг ҳадик булути соя солган чеҳраси кўринди. Ханифа Бўронни кўргач, салом берди-да, эшикни каттароқ очиб, ўзи орқасига тисарилди.
Бўрон даҳлизни босиб ўтиб, меҳмонхонага киргач “У қаерда?” дегандай савол назари билан қаради. Ханифа ўнг томондаги эшикни очди. Ётоқхонанинг дераза томонига  қўйилган каравотда У ўтирарди. Каравот устига ёйилган гулдор чойшабнинг ғижимланмаганига қараганда У кириб ўтирганича жойидан жилмаган. Пастак стол устидаги неъматларга ҳам қўл урилмаган. Бўрон кирганда ҳам У қотиб ўтираверди. Ханифа ичкари кирмади. Бўрон эшикни ёпиб, унинг рўпарасига келди. Кейин стулни олиб, қаршисига ўтирди. Унинг нур қочган кўзларига тикилди.
Йигирма йилда ҳар қандай гўзални чирой тарк этиши мумкин. Бу аёлни чирой эмас, ҳаёт тарк этган эди. Энди дуркун қомат йўқ, бетидаги ширин кулгич йўқ,  йигит қалбига ханжар каби санчилувчи киприклар ҳам йўқ... Нигоҳ… Қани у юракни куйдирувчи боқишлар?
Эти суягига ёпишган   қари кампир кўринишидаги бу аёлни таниб олиш қийин. Ҳатто соч толаларини ҳам жон тарк этгандай – ҳудди похолга ўхшайди...
Бўрон Унга қараб туриб Ашрафни кўз олдига келтирди-да, уни тирик қолдирганига афсусланди. Жимгина тикилиб ўтиришдан фойда йўқ эди. Бўрон иккала қўлини узатиб Унинг ўнг кафтини кафтлари орасига олиб, силади.
-Асалим...
Бу сўз тилидан учиши ҳамон Унинг кафтида енгил титроқ сезилди. Кўзларида ожиз нур порлагандай бўлди. Бўрон буни сезди. Сезди-ю, кўнгли равшанлашди. Унинг исми Афрўза, лекин биринчи бўсадан сўнг Келдиёр уни “Асалим” деб атай бошлаган эди.
-Асалим...
Эрка кунларни, тотли онларни ёдга солдими? Ахир у дамлар қайғу чодирига ўралиб, бўғилиб ўлиб бўлган эди-ку?
-Асалим...
Аввалгидай ширали тилдан учмади бу сўз. Аввалги ҳарорат йўқ эди. Армонлар титроғи билан учди бу сўз…
-Асалим...
Ҳозир бир мартагина айтилди бу сўз. Афрўзанинг назарида эса қайта-қайта айтилаверди. Ҳар сафар ҳароратга ҳарорат қўшилаверди...
-Менга қарамаслигингиз мумкин. Гапирмасликка ҳам ҳаққингиз бор. Мен сизни изладим. У жойга яширганига ақлим етмабди. Мен сизни олиб кетгани келдим. Биз... бирга бўлишимиз керак.
Бу гапдан кейин Афрўза кафтини тортиб олди. Бўрон унга меҳр билан тикилганича гўё илтижо қилгандай изоҳ берди:
-Ҳеч бўлмаганда ака-сингил сингари бирга яшашимиз керак. Бундан бу ёғига озгина бўлса ҳам одамга ўхшаб яшашга иккаламизнинг ҳам ҳаққимиз бор.
Афрўза бу гапларни эшитмагандай қотиб ўтираверди.
-Сиз гапларимни эшитиб, тушуниб турибсиз. Сизда ҳеч қанақа касаллик йўқ. Агар ҳозир биров иккаламизнинг юрагимизни ёриб қараса, бир ҳил зардобни кўради. Ҳозир иккаламиз бир-биримизга керакмиз,-Бўрон шундай деб енгил хўрсинди-да, яна таъкидлади:- жуда-жуда керакмиз. Бу ҳақиқатни рад этмаслигингиз керак. Сизга қараётган аёлнинг исми Ханифа. Сизга дардкаш бўлиши мумкин. У бечоранинг хасрати ҳам бир оламга юк  бўлади.
Бўрон шундай деб ўрнидан туриб, стулни жойига суриб қўйди. Эшикка яқинлашиб ўгирилди:
-Эртага яна келаман. Истасангиз, бир кун ёки бир ҳафтадан кейин менга гапирарсиз. Истамасангиз, ўлгунимча ҳам гапирманг, чидайман. Фақат ўзингизни ўзингиз бошқа қийнаманг. Энди бу ёғи ортиқча…
Бўрон меҳмонхонага чиқиб ўтиргач, Ханифа унга аччиқ чой дамлаб кирди. Бўрон аёл узатган  пиёлани олди-ю, чойни ичмади.
-Ханиф, сен ундан чўчима, унинг касали йўқ. Болларинг ҳам ёнига кириб туришсин, унинг кўнглини ёзиш керак.
Бўрон шундай дегач, хайрлашиб чиқиб кетди. Йўловчи машинада кунботар томондаги метро бекатига бориб, ўша ердаги телефондан амакиваччасига қўнғироқ қилди.
-Ҳа, эшитаман,-деган нохуш овозни эшитгач, гўшакни жойига илди. Бир дақиқадан сўнг яна рақам терди. Овозни эшитгач, яна гўшакни илди. Сўнг яна ўша рақамни терди.
-Ўйин қилмай, гапир!-деди амакиваччаси.-Кимлигингни билиб турибман. Ахлат қилиқларингни ҳали ҳам ташламабсан.
-Аслида ахлат сенсан!-деди Бўрон.
-Мақсадингни айт.
-Йигитлар айтишган.
-Бир тийин ҳам бермайман, буни ўзинг ҳам биласан. Мақсадингни айт.
-Ҳисоб-китоб қилиб олишимиз керак. Сенга эски ошналарнинг саломи бор.
-Ошналаринг билан ҳисоб-китоб тўғри бўлган. Мен билан кўришмоқчи бўлсанг, жой билан вақтни айт.
Бўрон учрашиш жойи ва вақтини белгилади-да, хайрлашмаёқ гўшакни илди.
                     
                  

 
Кейинги »