ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
                 35. “Нобоп” оила

Капитан Соли Муродов  Акмал Бердиёровнинг учрашув жойига боришдан аввал  Қаюм Даминовнинг ўлимига доир тўпланган маълумотларни қайта кўздан кечириб чиқиш мақсадида тортмадан қоғозларни олганда эшик очилиб, профилактика нозири кўринди. “Мумкинми?” деб руҳсат сўраган бўлиб, ижозат жавобини кутмай кириб келаверди. Муродов билан қўшқўллаб кўришиб, қаршисига ўтирди-да, ҳол-аҳвол сўрашни унутиб, муддаога кўча қолди:
-Кеча Исматовни олиб бориб бир-икки сиқувга олдим. Қўлга илинадиган гап йўқ. Мана, ҳужжатларини кўтардим. Падарқусур Киевда туғилган экан,-деб бир тўплам қоғозларни узатди.
Соли Муродов қоғозларни олиб варақлаган бўлди-да, “Кейин танишиб чиқаман”, деб тортмага солиб қўйгач, нозирга савол назари билан боқди:
-Нима учун ажабланяпсиз ва нима учун “падарқусур”?
-Отасининг кимлиги ноаниқ, онаси эҳтимол сал....
-Онасининг кимлиги бу ерда ёзилмаганми?-деб дағалроқ оҳангда сўради Муродов.
-Ёзилган, шунчаки айтдим-да,-деди нозир пинагини бузмай.
-Шунчаки гап чойхонада айтилади. Буни ё “иғво” ёки “ғийбат” дейишади. Расмий идорада шунчаки гапни айтишдан ўзингизни тийинг, ука.
-Кечиринг. Мен кечаси бўлсаям бир-икки оилага  кириб чиқдим.
-Нима учун?
-Бу болани илинтирадиган нарсамиз йўқ, сип-силлиққа ўхшаяпти-ю, лекин бир нимаси борлиги аниқ, кўнглим сезиб турибди.
-Эҳтимол кўнглингиз алдамаётгандир. Педагогларнинг кўнгли сезгир бўлади. Исматов ёлғиз эмасдир, атрофида валаки-саланг болалар бордир?
-Уч-тўрт такасалтанг ўралашиб юради. Энг яқини, чамамда Ғайрат Ахтамов дегани. Сал урушқоқроқ. Дискотекага келса, ўйин-кулгудан кўра буфет атрофида ўралашиб юришни яхши кўради. Бир ой олдин муштлашганида рўйхатимга тиркаб қўйганман. Оиласи нобопроқ.
-Нобоп деганингиз нима? Ота-онаси ичарканми ё ташлаб кетишганми?
-Ичмайди, ташлаб ҳам кетишмаган. Бунақа томондан яхши, нобоп деганим -  кўп болали оила.
-Кўп болали оила нобоп бўларканми? Қаердан топасизлар бунақа гапларни?-Соли Муродов шундай деди-да, нозир келгунича пўлатжавондан олган қоғозларини жойига қайтариб қўйгач, эшигини қулфлаб, ўрнидан турди.- Қани, кетдик.
-Қаёққа?-деб ажабланди нозир.
-Сиз айтган нобоп оилага.
Соли Муродовнинг нозирдан ранжишига асос йўқ эди. Нозир айни дамда муҳим бир чигилни ўзи билмаган ҳолда  ечиб берганди. Капитан икки жиноий иш орасида ўралашиб, гарангсиб қолаётгандай юраги сиқила бошлаган эди. Шунинг учун ҳам нозирнинг ўйламай айтган гапларидан ғашланди. Муродов кўчада индамай кетишни лозим кўрмай, ўзи истамаган мавзуда гап очиб,  бозордаги қулупнойнинг нархи билан қизиқди.
-Бугун арзон, олганлар ютади. Ҳали ёмғир бошлаб қолса, бу ёғини Худо билади.
Нозир шу тарзда гап бошлаб, бозор можароларидан гапиришдан тўхтамади. Улар Ғайрат яшайдиган маҳалла яқинида автобусдан тушдилар. Бу атрофни беш қўлдай билувчи нозир анҳор ёқалаб йўл бошлади.
Ғайрат яшайдиган ҳовли эшиги ланг очиқ бўлгани сабабли ичкарига бемалол кириб боришгач, нозир “Ким бор?” деб овоз берди. Ўзини тутиб олган помидор кўчатларини теша чопиқ қилаётган Рисолат қаддини кўтариб милиция кийимидаги нозирни ва унинг ёнидаги Муродовни кўриб шошиб қолди. Тешани ариққа ташлаб, қўлининг чангини қоққанича уларга пешвоз чиқди.
-Вой Худо, келинглар... Тинчликми?
-Тинчлик, опа, ҳавотирланманг,-деди Соли Муродов мулойимлик билан.- Йўлимиз шу ёққа тушган эди, бир хабар олайлик, дедик. Туруш-турмушингиз яхшими, ишқилиб?
Соли Муродов ёлғон гапириш гуноҳлигини билади. Лекин хизмат юзасидан кўп ҳолларда рост гапира олмаслик уни ёлғонга мажбур қилади. Баъзан ўзи тўқиган ёлғонидан жирканиб кетади. Баъзан эса ёлғонига ўзининг ҳам ишонгиси  келиб кетади. Ҳозир нима дейиши керак эди? “Ўғлингизни  жиноятда қўли бор, деган гумон билан келдик”, деса дуруст бўлармиди? Шундай дегудек бўлса, иккидан бири: бу аёл юрагини чангаллаб ҳушидан кетарди ё шаллақиликни бошлаб, одам тўпларди. Кейин эса ўғлининг айби борми ёки йўқми, аниқлашга киришмай уни қочириш пайидан бўларди. Соли Муродов бунақа ходисаларга кўп дуч келган. Гумон билан суриштириш бошландими, айримлар боласини қочириш пайига тушиб, шубҳани баттар ортишига сабаб бўлишади.
Ҳозир Соли Муродов   мулойим оҳангда гапиргани билан Рисолат унинг самимийлигига ишонмади. Неча кунлардан бери ғашланаётган юраги беҳалавот ура бошлади.
-Йў-ўқ,- деди у бош чайқаб,- милиса мендақаларнинг туриш-турмушидан хабар олмайди. Бу укамни танийман, ўғлим бировни урганида келган эдилар. Сизам милисамисиз? Ҳа, ўхшаяпсиз. Тўғрисини айтинг, ўғлимга бир нима бўлдими?
-Ғайратжонгами?-Соли Муродов нозир билан кўз уриштириб олди.- Ундан нимага хавотирланяпсиз, ўзи қани?
-Ўзими? Мусобақаси ўлмагурга кетган.
-Ҳа-я, менга тренери айтувди, халқаро мусобақага кетишмоқчийди. Бир ҳафта бўлди шекилли, а?-Соли Муродов бу саволни бепарво равишда, “истасангиз жавоб беринг, хоҳламасангиз – йўқ”, деган оҳангда бериб, жавоб кутмагандай четга қаради. Рисолат унинг бу ҳийласига тушунмай соддалик билан деди:
-Ҳа-я, рост, бир ҳафта бўлиб қолди шекилли?
-Тренери қаёққа кетганини айтувди, Киевгамиди  Кишиневгамиди, эслаб қолмабман. Сизга айтувдими?
-Шуни сўрамабман... лекин кетаётганида ўзини кўрмовдим, ўртоғи айтиб кетувди.
-Қайси ўртоғи?
-Асрор келувди. Битта синфда биллалашиб ўқишади. Жуда эсли бола-да, у.
-Яхши бола ўстиргансиз. Ғайратжон энг яхши спортчи ҳисобланади. Шунинг учун ҳам мусобақага тез-тез чақиришади.
Муродовнинг бу мақтовидан кейин аёл унинг қармоғига осонгина илина қолди.
-Қурмағурнинг муштлашадиган жойда обрўйи баланд. Ҳар хил жойларга бориб-келиб туради. Аммо мен бунақа ишларига унча тушунмайман. Афт-башарасини кўкартиргани яраша яхши пул тўлашаркан, шунисига шукр қиламан.
Соли Муродов бу янгиликка эътибор бермагандай қайта сўрамади. Аксинча, унинг қизиқишини оширадиган гап айтди:
-Чет элдаги спортчилар роса бой бўлишади. Битта жангига миллионлаб доллар олишади. Ҳозир четга эшиклар бемалол очилган. Икки-уч йилдан кейин Ғайратжон ўзига яхши қараб, етилса, бунақа тешачопиқлардан қутилиб қоласиз.
Бу гапни эшитган Рисолатнинг этаги долларга тўлгандай энтикиб:
-Айтганингиз келсин,-деб қўйди.
-Ғайратжоннинг Асрордан бошқа ўртоқлари ҳам келиб, сиздан хабар олиб туришадими?
-Янами? Зоир деган яқин ўртоғи бор. Бирга ўқишади. Яна муштлашувига ҳам бирга қатнайди. Лекин ораларидан қора мушук ўтганми, билмайман, келмай қўйди.
-Нега ундай деяпсиз? Балки мусобақага бирга кетишгандир?
-Олдинлари Зоир азонлаб келиб, анҳор бўйида биргалашиб югуришарди. Анчадан бери келмайди. Туновинда “нега ўртоғинг келмаяпти, нега югурмай қўйдиларинг?” десам, “аҳмоқ одам эрталабдан югуради”, деди. Болам тушмагурнинг озгина ўжарлиги бор. Шунинг учун менам ҳадеб қийин-қистовга олавермайман. Бола дегани ўртоғи билан бугун аразлашган бўлса, эртага яна апоқ-чапоқ бўлиб кетади. Ўғил боланинг ўжарроқ бўлгани ҳам яхши.
-Асрорни қачон келди, дедингиз? Кеча келувдими?
-Кечамиди... йўқ, ўтган куни экан.
-Ғайратжон телефон қилган бўлса, айтгани келгандир-да, яхши бола экан.
-Боламнинг телпон қиладиган одати йўқ. Минг марта айтаман, узоққа кетсанг қўшниларимизга телпон қилиб қўйгин, дейман. Кимга айтяпсан, демайди. Асрорнинг китоби бор экан, шуни сўраб келибди.
-Ўртоғим қайтмадими, деб сўрагандир?
-Сўради шекилли... Во-ей, бу калламда гап  турмайдиган бўлиб қолган.
-Ғайратжоннинг Қамариддин деган яна битта яхши ўртоғи бор. У ҳам келиб хабар олмадими?
-Қамариддин дедингизми?
-Ҳа, баланд бўйли, келишган йигит. Ёши ўғлингиздан сал каттароқ.
-Бунақа ўртоғини кўрмаганман,-оддий суҳбат каби туюлган савол-жавоб шу ерга келганда Рисолат бирдан сергак тортди:- Нимага суриштиряпсиз? Бир нима бўлганми ўзи, айтаверинг, ўзи анчадан бери кўнглим ғаш.
-Ҳеч нима бўлгани йўқ. Мен милиса эмас, спортчиларнинг устозиман. Ғайратжонни ўзимга шогирд қилиб олмоқчи эдим. Ҳозирги устози ҳам ёмон эмас, лекин дунё танийдиган спортчи бўлиш учун менинг қўлимга ўтиши керак.
-Вой, айланай сиздан, шунақа қилинг. Келганида айтаман. Сизга учрашсинми?
Соли Муродов яна келиб хабар олишга ваъда қилгач, хайрлашдилар.    Бўрон намойиш этган “томоша”га боришдан олдин  капитан қотиллик сирини очиши мумкин бўлган калитни топгандай кўнгли ҳотиржам бўлган эди.


                        

 
Кейинги »