ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
4.
30 апрель, соат 16.30. Шаҳар маркази.
Кикбоксинг машғулотига келганлар ҳаракатларини тўхтатиб, диққатларини рингга қаратдилар.  Халқаро мусобақага бориш ҳуқуқидан маҳрум этилган Ғайратнинг бу ҳуқуққа эга чиқишга номзод бўлиб турган Зоир билан машқ тарзидаги олишуви барчани қизиқтириб қўйган эди. Тенгдошлари   орасида ўзининг кучли зарбалари билан ажралиб турувчи Ғайратга қарши жангга солишдан устознинг мақсади Зоирни синаб кўриш эмас, балки уни чиниқтириш эди. Олишув одатдагидек бошланган бўлса-да, дам ўтмай Ғайратнинг ҳаракатларида аёвсизлик сезилди. Олишувда машқ руҳи сўниб,  ҳаёт ёки мамот учун олиб бориладиган жангга айланаётгандай туюлди. Устоз аввалига машқ олишувини тўхтатмоқчи ҳам бўлди. Лекин “майли, бир оз пишсин”, деган мақсадда шошилмади. Аммо бу онда Ғайратнинг кучли зарбаси Зоирни гангитиб қўйди. У бир чайқалиб, кейин чўккалаб қолди. Ғайрат олижаноблик билан ўзини четга олиш ўрнига зарбаларини тўхтатмади. Шундагина устози “Тўхта!” деб бақирганича рингга интилди. Чаққон болалардан учтаси  бир нафасда арқон тўсиқни ошиб ўтдилар-да, Зоирни ажратиб олдилар.
-Аҳмоқ! Бу нима қилганинг?-деди устоз, Ғайратга ғазаб билан тикилиб.
-Менинг ўрнимга мусобақага юборадиганингизнинг аҳволи шуми?-деди Ғайрат пинагини бузмай.                              
Бу гап устознинг ғазаб косасини тўлдириб, Ғайратга яқин келди. Унинг важоҳатини кўрган болалар “устоз ҳозир уриб юборадилар”, деб ҳавотирланишди. Чиндан ҳам агар Ғайрат каттароқ йигит ёшида бўлганида  қилғилиги учун насибасини оларди.
-Ҳали шунақами! Алам қиляптими?-деди тренер ғазабини яширмай.-Билиб қўй: мактабингдаги ўқишингни эплаб олмагунингча ринг тушингга ҳам кирмайди, бу – бир. Иккинчиси – ичаётган эмишсанми?
-Шпионларингизга ишоняпсизми?-деди Ғайрат юзини буриб.
-Сен шпион билан дўст кимлигини ажратиб ол. Дўстларинг сенга яхшилик қилиш умидида хатоингни менга етазишди. Бу яна қанақа қилиқ?
-Мен бировнинг яхшилигига зор эмасман. Яхшилик керак бўлса, ўзим эришаман.
-Катта кетма! Икки-уч мусобақада ғолиб чиқиб осмону фалакка етдим, деб ўйлаяпсанми? Пастга туш. Билиб қўй: сен ҳали ҳеч ким эмассан! Агар эсингни йиғиштириб олмасанг, хайрлашдик, деявер.
Бу пўписадан кейин Ғайрат устозига қараб заҳарли илжайгач, арқонни кўтариб рингдан пастга сакраб тушди-да, тез-тез юриб, залдан чиқиб кетди. Унинг изидан қараб қолган болалар жим эдилар.  Зарба таъсиридан қутулолмаган Зоир устоз билан дўстининг бу ҳолатда хайрлашувларини истамай ўрнидан турди-да, спорт залини эгаллаган ёқимсиз сукутни бузди:
-Мусобақага Ғайратнинг ўзи бора қолсин, у барибир мендан зўрроқ,-деди устозига илинж билан боқиб.
-“Зўрроқ” дейсанми?-Устоз унга қараб бош чайқади.-Адашяпсан. Зўрлик оёқ билан билакнинг қувватида эмас, ирода кучида бўлади. Иродаси заифлигини сезмай юрган эканман. Битта синовда синди ўртоғинг. Энди сен ундан кучлироқ эканингни исбот қилишинг керак. Сен “Ғайрат мендан зўрроқ” деган тушунчани хаёлингдан чиқариб ташла. “Мен кучлироқман!” деб ўзингни ишонтир.
-Мен бундай қилолмайман, Ғайратни чақириб келай, яна бир гаплашинг.
-Чақирма.Ўзи ақлини ишлатиб кўрсин. Сен ҳам эртагача ўйла: ўзингни ишонтира олмасанг, мусобақага бизнинг клубдан ҳеч ким бормайди. Сенлар оладиган медалга кўзим учиб тургани йўқ. Менга ҳалол жангчи керак.
Устоз шундай дегач, барчага руҳсат берди. Зоир ювиниш хонасига кирмади, киймини тезгина алмаштириб, ташқарига шошилди. Чинор дарахтининг ердан бўртиб чиқиб қолган илдизи устида ўтирган Ғайратни кўриб, ўша томон юрди.
-Ҳа, “чемпион”, ҳолинг қанақа энди?-деди Ғайрат ўрнидан жилмай.
-Ҳолим ўзимга яраша,-деди Зоир унинг ёнига ўтириб.-Яхши иш қилмадинг оғайни.
-Жағингни силаб қўйишим керакмиди?
Ғайрат шундай деб ён томонига қараб чирт этиб тупурди. Зоир ўртоғининг бу қилиғидан ранжиса-да, кўнгли оғриганини сездирмади.
-Урганингни айтмаяпман,-деди у, дўстона оҳангни ўзгартирмай.-Лалайганим учун бопладинг, гап йўқ! Мен сенинг тенгинг эмасман, тан оламан. Лекин сен устозни ер қилдинг. Энди кўзига қандай кўринасан?
-Нега кўзига кўринарканман, иккинчи қадам босмайман клубига,- Ғайрат шундай деб яна тупурди.-Устозингдан қарзим йўқ. Менга ўргатгани эвазига учта олтин медал олиб бердим. Сени ҳам бу ерга мен бошлаб келганман. Ана энди унга халта-халта олтин медал ишлаб бераверасан. Уни дунёдаги энг машҳур тренер қиладиган ўзингсан.
-Пичинг қилаверма,-деди Зоир унинг елкасига аста туртиб.-Медалларингни-ю мени бошлаб келганингни миннат ҳам қилма. Каллангни ишлат.  Мусобақага мен қатнашмайдиган бўлдим, ўзинг борасан.
-Мусобақангни пишириб е!-Ғайрат шундай деб жаҳл билан ўрнидан турди.-Мени сотишга сотиб қўйиб, энди меҳрибончилик қиляпсанми?
-Мен сени сотганим йўқ!-Зоир ҳам ўрнидан туриб унга юзма-юз бўлди.-Саъдула акам келибдилар.
-Ким? Чолми?-деди Ғайрат ажабланиб.
-Ҳа.
-Ҳу, ғаламис!-Ғайрат шундай дегач, юзини буриб, тупирди.
-Сенга яхшилик қиладиганларнинг ҳаммасини ёмон кўрадиган бўлиб қолибсан.
-Ҳали устозингга гапирганимда эшитмадингми: мен бировнинг яхшилигига зор эмасман!
-Катта кетма.
-Чол сенларни яхши кўради. Баҳо халтасида менга аталган яхши баҳоси йўқ. Тарихий саналарни ёд ол, деявериб мияларимни ачитиб юборувди. Охирги бир ойга ҳам тоқатим қолмади. Мактабинг ҳам ўзингга буюрсин. Мен ишга киряпман.
-Қанақа иш?
-Битта бизнесменга ёлланяпман. Ёнида юраман. Биров ғиринг деса, тумшуғини ерга ишқаб қўяман. Хоҳласанг, сенга ҳам иш гаплашиб беришим мумкин.
-Раҳмат, бунақа ишинг ўзингга сийлов. Мен бировларнинг думи бўлишдан ҳазар қиламан. Агар ўғил бола бўлсанг, кириб устоздан кечирим сўра.
-Ўғил болалигимни шу пайтгача билмасмидинг?
-Майдалашма.
-Агар оғайним бўлмаганингда ҳозироқ ўғил болалигимни кўрсатиб қўярдим.  Майли, ошначилик ҳурмати бор. Лекин… тилим бесуяк деб валдирайверма. Устозингни ҳам менга пеш қилаверма. Унингга айтиб қўй: мен Ҳамидовнинг қўлига бораман. Рингда кўришиб қолсак, ўғил бола қанақа бўлишини  кўрсатиб қўярман. Ўшанда устозингга алангали салом ҳам айттирвораман.
Ғайрат шундай деб яна тупурди-ю ўгирилиб, кета бошлади. Тўрт қадам босгач, тўхтаб, ўгирилди-да, заҳархандалик билан деди:
-Яна уйимга бориб ойимга дийдиё қилиб юрмагин. Гапинг бўлса кечки пайтлар дискотекага бор, сенам ўғил боласан шекилли, бориб тургин дискотекага!
Зоир унга жавоб қайтармади. Гўё унинг узоқлашишини кутгандай жойидан жилмади.

                      

 
Кейинги »