ТАЛВАСА (роман) Принтер учун E-mailга юбориш
Мундарижа
ТАЛВАСА (роман)
Саҳифа 2
Саҳифа 3
Саҳифа 4
Саҳифа 5
Саҳифа 6
Саҳифа 7
Саҳифа 8
Саҳифа 9
Саҳифа 10
Саҳифа 11
Саҳифа 12
Саҳифа 13
Саҳифа 14
Саҳифа 15
Саҳифа 16
Саҳифа 17
Саҳифа 18
Саҳифа 19
Саҳифа 20
Саҳифа 21
Саҳифа 22
Саҳифа 23
Саҳифа 24
Саҳифа 25
Саҳифа 26
Саҳифа 27
Саҳифа 28
Саҳифа 29
Саҳифа 30
Саҳифа 31
Саҳифа 32
Саҳифа 33
Саҳифа 34
Саҳифа 35
Саҳифа 36
Саҳифа 37
Саҳифа 38
Саҳифа 39
Саҳифа 40
Саҳифа 41
Саҳифа 42
Саҳифа 43
Саҳифа 44
Саҳифа 45
Саҳифа 46
Саҳифа 47
Саҳифа 48
Саҳифа 49
Саҳифа 50
Саҳифа 51
Саҳифа 52
                       41. Сипеҳр ханжари

Умри давомида кўп тунларни бедор ўтказган Бўрон учун бу бедорлик аввалгиларига сира ўхшамас эди. Ҳаёти мобайнида  бахтсизлик булутлари боши узра беҳисоб аламли азоб ёмғирларини ёғдирди. Хотирот ўрмонзорига кириб топгани – бахтсизлик аввалгиларидан ўзгача эди. Абри балодан ёғилмиш бадбахтликни бир ёки бир неча кечалик маишат лаззати даф қила оларди. Афрўза лаҳадга қўйилган онда сўнг илинждан жудо бўлиш бахтсизлиги мажруҳ қалбга сўнг ўлим найзасини санчган эди. Бўрон ўзининг оламида кўп яшамай ўлиб кетишини биларди. Лекин ўлимини ўзи истамаган эди.  Афрўзани, тириклигида бахт, ўлганида жаноза кўрмай кетган севгилисини қабрга қўйгач, ўзининг ҳам шу лаҳадда ётгиси келди.
“Қачондир манзил шу бўлгач, яна андуҳлар чекиб яшашдан не фойда?” деган савол хаёлида уйғонди-ю онгида муҳрланди.
Акуланинг уйига келгач, одатини тарк этди. Аччиқ чойидан воз кечиб, ароқ билан дўст тутинди. Акула унинг аламли дунёсига киришга уриниб ҳам кўрмади, таскин ҳам бермади. Фақат унинг амрини сўзсиз бажариб ўтирди. Ҳатто бўш пайтида бармоқлари билан карта варақларини ўйнаб ўтириш одатини ҳам қилмади. Бўрон унинг қуйиб беришини истамади. Унинг шерик бўлишини ҳам хоҳламади. Пиёлани тўлдириб қуйди-ю, лекин дам-бадам, қултум-қултум қилиб ичди. Газакка қўл ҳам узатмади.
Тун ярмига қадар уни сукунат кемирди. Ҳозир унинг дили бир дўст қўмсарди. Қани ўша дўст? Дастурхоннинг бу четида ўтирган одам ўғрилар оламининг таомилига кўра биродар ҳисобланса-да, истаган пайтида икки курак орасига тиғ санчиши мумкин...
Туннинг иккинчи ярмида хотирот ўрмонзоридан топди дили субҳи содиқдек пок дўстни. Ўзи ҳам пок эканида хотирасига муҳрланган пок дўст энг ишончли биродар эди. Хотирасидагина қолган бу дўст сира хиёнат қилмасди. Маишатларида иштирок этмасди, кўнгли яраланганда келиб, малҳам қўяр эди. Бу сафар ҳам шундай бўлди. Бўрон чақирмаса ҳам келди у. Энди рўпарада ўтирган Акула кўзларига кўринмай қолди. Сукунат ошёнида поклик йилларида орттиргани пок дўстига қараб, Бўрон пичирлаганича арзи ҳол қилди:
                               Тутқунликда яшайман танҳо,
                               Биронта ҳам ҳасратдошим йўқ.
                               Ўз ўйларим ичра мен адо,
                               Сўзлашарга суҳбатдошим йўқ.
                               Ахтараман парвардигорни,
                               Дуч келади нуқул бошқалар.
                               Йиллар эзди мендай абгорни,
                               Бошим узра кулфат тош қалар.
Ҳасратдош ҳам йўқ, суҳбатдош ҳам...
Қандай бўлсин, иблисга тутқун кимсада? Парвардигорни излар эмиш...  Иблис етаклаб юрган одамнинг Парвардигорни излаб топганини ўн саккиз минг олам яралганидан бери ҳали ҳеч ким кўрган эмас. Бу дунёда  иблис пардаси билан кўзларини боғлаб олиб Тангрини излаганлар кўп. Яратганни қалбдаги имон билангина топиш мумкин. Қалбда эса имон билан зулм муроса қила олмайди.
Зулм йўлини танламасидан олдин пок қалбда иймон учқунлари бор эди. Ҳаромдан ҳазар қилмаган қадамлар бу учқунларни босиб, эзиб ўчирдилар. Энди нимани топсин бу бечора қалб?
Бўрон буларни ўйламайди. Чунки бу ҳасрат қалбдан отилиб чиқмади, лабларидан учди ҳалос. Акула унинг пичирлаётганини эшитди, бироқ маънони англай олмади. Аниқроқ эшитганда ҳам фаҳм этиши душвор эди.
                               Баҳоримнинг қутлуғ чоғига
                               Соя солди булутлар хира.
                               Эсламоққа гоҳи-гоҳида
                               Топилмайди ёруғ хотира.
                               Юпанч керак дилимга, аммо,
                               Бир мулойим сўз менга қани?!
                               Ҳолим шудир: қор кўмган гўё,
                               Ҳали совимаган мурдани...
Сипеҳр ханжари қиндан кўчганда, хотиротнинг зулмат ўрмонида қақшаётган кимсага нажот қани? Юпанч истаган дилга ситам тиғи санчилса, қандай мулойим сўз малҳам бўла олади?  Одамлар тақдирига эгаликни даъво қилгани ҳолда бир оғиз ширин сўзга муҳтож яшашлик бадбахтлиги унга қачон ёпишиб эди?.. Дунёга умид бўлиб келиб, армон бўлиб кетмоқлик азобини ўзи танламаганмиди эди? Илинжлари не учун ғуссага айланиб бораверди? Қорачиқлари зулм чўғида куйиб турувчи кимсанинг кўзларига дунё тор кўринмасинми? Юраги мўъжизалар кутиб яшаган эди. Қани ўша мўъжиза?  
У қалб зулматини илоҳий нур ёритишини кутиб яшади. У зулм олами учун яратилмаган эди. Зулм жарини кўриб-билиб туриб унга яқинлашган эди. Жар ёқасида юраман-у изимга қайтаман, деган илинжда қадам босди, аммо оёғи тойиб, тубсизликка қулади. Бироқ зулмнинг энг ифлос ботқоғига етиб бормади. Қандайдир шохга илашиб қолди. Юқорига, нурга чиқишга умид қилди, лекин уринмади. У нур ва зулмат оралиғидаги аросатга кўникиб яшайверди. Аросатнинг кўчасидан чиқиб кетиш осон эмаслигини ўйлаб кўрмади. Шайтон изғиб юрувчи бу кўчадан қутулиб кетганлар кўп эмас...
Шайтон бу йўлда уни етаклаб, сарсари кездирди. Ва ниҳоят шайтанатнинг лаънатланган қоясига михлаб ташлади.   Энди эса бир кулбада бир шиша ароққа - барча ёмонликларнинг онасига дўст бўлиб ўтирибди. Унингча, бу дўсти қалбини ғубордан тозалаши керак... Лаблар эса гўё ғуборни қувиш учун пичирлайди:
                               Ким бор? Бўм-бўш уй, чор атроф қоронғу,   
                               Ястанган самонинг рангги ўчибдир.
                               Ким бор? Бўм-бўш уй, чор атроф қоронғу.
                               Кўчмишлар. Юлдузлар қайга кўчибдир?
                               Қоронғу, чор атроф қоронғу. Йўқ, йўқ,
                               Чеки йўқ саҳродек яхлаган тақир.
                               Қоронғу, чор атроф қоронғу. Йўқ, йўқ...
                               Бечора бўм-бўш уй, эй сағир...
Бўм-бўш қоронғу уй –унинг юраги.
Сағир уй ҳам унинг юраги...
Уй чироғини ким ўчирди? Уйни ким етим қилиб қўйди?
Ароқ дардга аралашиб, онгни хира қилганида бундай саволларга ким ҳам жавоб топа олар эди?    У ўйламайди, лаблари бемақсад пичирлайди халос:
                               Ҳувиллаган уйда сиқилар юрак,
                               Ғолиб келди охир қора гумонлар.
                               Мен-да саргардонман, ўзимдан йироқ,
                               Ҳорғин кўзларимга чўкмиш тумонлар.
                               Ҳайҳот, тингламайсан ёнимга қайтиб,
                               Ортиқ етиб бормас оташин сўзим.
                               Сен кетиб борасан алвидо айтиб...
                               Мен эсам излайман ўзимни ўзим...
Тун вазифасини уддалади – унинг қоронғу юрагини тилиб-тилиб, сўнг туз сепди.  Аслида бундай қисматдан киши йиғласа ҳам бўларди. Бунинг учун кўз ёши керак. Қани ўша кўз ёшлари? Ота-онасининг ўлимини эшитганида салгина намланган эди бу кўзлар. Ўшандан бери ёшга муҳтож бўлиб қолган бу қорачиқлар. Вужудни эгаллаган  зулм алангаси бир неча томчини қуритиб юборишга ожизлик қилар эканми?                                               
Табиатга бир неча соат ҳукмини ўтказган тун қоронғилиги чекинди-ю Бўрон қалбидаги зулумот ўрнини нурга бўшатиб бермади. Қалбга эга чиқишга даъво қилувчи нур бўлмаса, зулумот жойини нима учун бўшатсин?
Паға-паға булутлар орасидан қуёш кўрингач, Бўрон эгик бошини кўтарди. Гўё қуёшдан таралган ёруғлик унинг учун мотам адоғига етганидан хабар бергандай бўлди. У мудраб ўтирган Акулани чақириб, чефир буюрди. Аччиқ чой тайёр бўлгач, қайноқлигига қарамай бир-икки ҳўплам ичди-да, дераза рўпарасига тахлаб қўйилган қутиларга қараб:
-Буларни бугун Ханифа турган уйга олиб бор. Эртага Масковдан бу ишнинг устаси келади. Сен ёш болани ўргатгунингча дунёдаги банкларда пул қолмайди. Мен кетгунимча буларни ишга солиш керак,-деди.
“Мен кетгунимча”?
Акула бу сафар ҳам ажабланиб, тажжубини яширмади:
-Кетмоқчимисиз?
Бўрон унга қараб, истеҳзо билан кулимсиради:
-Бугунча Чимёнга кетяпман. Бу ерда энг асосий битта ишим қолган. Шу  иш битиши билан бу салтанатни сенинг иҳтиёрингга қўшқўллаб топшираман. Бу жойлар эгаси сенсан, деганмидим? Демак, шундай бўлади! Ақл билан иш юритсанг, салтанатинг гуллаб-яшнайди. Бефаросатлик қилсанг, моллар пайҳон қилиб ташлайди.
Ташқарида кимдир чақириб, Бўроннинг гапи бўлинди. Акула ўрнидан туриб деразага яқинлашди-да, ўзини панага олиб, кўчага қаради.
-Ким экан?-деб сўради, Бўрон унинг тикилиб қолганидан ҳавотирланиб.
-Биттаси арабми, нима бало?-деди Акула ажабланиб.
-Чиқиб қара, сеникига араб нима қилади келиб?
Акула ҳовлига чиқиб кетгач, Бўрон ўрнидан туриб, дераза орқали кўчага қаради. Арабларнинг этаги тўпиққа тушиб турувчи узун оқ кўйлагини кийиб олган ўрта яшар бир киши Акула билан саломлашиб, қўшқўллаб кўришди. Унга ҳамроҳ бўлиб келган икки йигит ҳам саломлашишди. Уларнинг ҳаракатларида Бўрон бирон қитмирлик сезмай, ҳотиржам бўлди. Гарчи, уларнинг оламида “ўғри қамоқда ўтириши керак!” деган ақида ҳукм сурса-да, қамоққа тушишни фожиа деб билмасалар-да, кунлари барг устига қўнган шудринг каби титраб туради. Ташқаридаги ҳар бир кутилмаган ҳаракат, ҳар бир тасодифий товушдан сергак тортишга ўрганиб қолишган.  
Акула кутилмаган меҳмонлар билан бир оз гаплашиб тургач, уларни уйга бошлади. Арабча кўйлакдаги киши остонани босиб киришда “бисмиллаҳ”ни айтиб, сўнг салом берди. Бўрон унга пешвоз чиқиб, унинг лутфига яраша жавоб қилди – қўшқўллаб кўришди-да, ўтиришга таклиф қилди. Меҳмон стол устидаги ароқ шишасига қараб қўйди-ю эътироз билдирмай, кўрсатилган стулдан жой олиб, фотиҳа ўқиди.
-Эсон-омонмисиз, азизмон,-деди меҳмон қўлини кўксига қўйиб.
-Раҳмат, ўзингиздан сўрасак,-деди Бўрон унинг ҳаракатини такрорлаб.
-Аллоҳнинг паноҳида, Аллоҳнинг ўзига шукрона айтиб юрибмиз. Бу йигитлар бизнинг бундаги ҳешлардан. Аллоҳ озодликни бериб ота юртга келиш имконига етишганимиздан сўнг, бунда ҳам бир ватан қилиб қўйиш нияти туғилдиким, умидимиз ёлғиз Яратганнинг Ўзида.
Бу гапдан уй сотиб олиш ниятида келганини билиб, Бўрон Акула билан маънодор кўз уриштириб олди. Акула ундан Жасурга кўрсатилган томошанинг давомини кутди.
-Ватан қилиб кўчиб келасизми?-деб сўради Бўрон.
-Ҳозирча қуриб қўяверайлик-чи, алҳол тирикчиликни ташлаб келиш мушкулроқ.
-Қандай касб билан тирикчилик қиласиз?
-Сизлар тиш дўктори дейсизларми?
-Яхши касбингиз бор экан. Четдан яхши ускуналар келтириб, шу ерда дўхтирхона оча қолмайсизми? Шу ердан икки ҳовлини сотиб олинг. Икки-уч қаватли уй солинг. Биринчи қаватини дўхтирхона қилинг.
Бу таклифни эшитиб, меҳмон кулимсираб, бош чайқади.
-Ажаб яхши сўз айтдингиз, азизмон. Бироқ, сизларда хизмат ҳақи анча оз эмиш экан. Бу бизларга тўғри келмайди. Бундаги ўттиз икки тишни қўймоқ ила ундаги бир тиш ҳақи тенг экан.
Бу гапдан Бўроннинг ғаши келиб, пешонасини тириштирди:
-Ватан, ватан дейсиз-у, ватанга хизмат қилишни тарозига соласизми?
-Аввал иқтисод, сўнгра сиёсат, дейилмиш ҳикмат борким, жумла жаҳон бундан ўзгани ўйламайди. Сўзингиздан сезилдиким, каминанинг ватанга бўлган муҳаббатига шубҳа ила қарадингиз. Бизнинг оталаримиз советнинг бадбахтлигидан қочиб Хитой бормиш эдилар. Советнинг қўли унга қадар етди. Сўнгра Афғона ўтдилар. Бадбахт болшавик Афғонни ҳам ишғол қилди. Бизлар дарбадарлик чодирида катта бўлган бечоралармиз. Энди-энди кўксимизга шамол тегаётган онда бизарни маломат қилмоғингиз мутлақо ўринсиз кўринадир.
-Маломат қилаётганим йўқ,-деди Бўрон унинг сўзини кесиб.-Келиб бекор овора бўлибсиз, демоқчиман, бу ерлар сотилмайди.  
Меҳмон ажабланиб, қариндошларига қаради. Яхши кутиб олинганлари ҳолда мулоқотнинг тўмтоқ ҳолда якунланиши сабаби фақат буларга эмас, Акуланинг ўзга ҳам ноаниқ бўлиб қолган эди.
-Гапимга тушунмадингизми?-деди Бўрон қўполроқ оҳангда.-Келган жойингизга қараб кетаверинг. Бу ерларга уй қураман, деб овора бўлманг. Бор будингиздан ажраб, фарёд қилиб юрманг.
-Аллоҳ сақласин!-деди меҳмон.-Нечун бундай бад ният қиласиз?
-Бу дунёда ҳамма нарсанинг ҳисоб-китоби бор. Сизга тегишлисини айтиб берайми? Хўп, сиз бу ердан жой сотиб олмоқчисиз. Агар келишсак, ўн-ўн беш мингни менга санаб берарсиз. Кейин бу кулбаларни буздирасиз. Ўрнига сарой қурдирасиз. Битта шоир айтган: “Пул бўлса, пул бериб иймон оласан, пул бўлса, пул бериб виждон оласан,-Бўрон ўзи севиб айтиб юрадиган шеърнинг бир сатрини меҳмонга мослаб ўзгартириб айтди:-пул бўлса, пул бериб сарой соласан. Базм –пул, виждон – пул, хотинлар ҳам пул. Шариат, қоши кўз, ширин сўз ҳам пул. Жонлар –пул, танлар – пул, кўкраклар ҳам пул. Ҳаттоки, муҳаббат,юраклар ҳам пул...” Мўлжалингизча, қурадиган саройингиз юз минг доллар билан битадими? Ҳозир бу ҳешларингизга эллик минг доллар бериб кетасизми? Бу ҳешларингиз алдаб, сизни чув туширса-чи?
-Астағфируллоҳ! Бундай бадгумон бўлиш ярамайди.
-Яхши, бадгумон бўлмасак, бўлмабмиз. Сизнинг бадавлат бўлганингизни билиб қолган икки ўғри бу кеч уйингизга бостириб кирса-чи? Молни ҳам, жонни ҳам олса-чи? Сиз юз минг сарф қилиб, ўзингизча ватан қилмоқчисиз. Ўғрилар мушкулингизни осон қилиб беришади. Сизга бўйи икки, эни бир қулоч ер етарли. Бизда лаҳад мутлақо текин...
-Астағфируллоҳ!-деди меҳмон чўчинқираб.-Иймонли одам бундай қилмайди.
-Иймонми?-Бўрон энди заҳарли кулимсиради.-Ҳамманинг иймони бор. Сизнинг иймонингиз чўнтагингизда, сизга текин ватан қилиб берадиганники,-у ароқ шишасини имлаб кўрсатди,-шунинг ичида.
Бу гапдан кейин меҳмон фотиҳа қилишни ҳам унутиб, кетишга шошилди. Акула кузатиш учун турмоқчи эди, Бўрон кўз қараши билан уни жойига қайтарди.
-Осонгина қутулиб кетди-да,-деди Акула афсус билан.-Бунинг ҳам шўрини қуритсангиз яхши бўларди.
-Бунинг шўрини Худонинг ўзи қуритиб қўйибди-ку, Худо урганни биз ҳам урсак номардлик бўлади. Бу келган жойига жўнаб, ўша ерда “Ватан! Ватан!” деб жавраб юраверсин. Ватанга бир тийин сарф қилгиси келмайди-ю яна катта кетишига ўласанми!
Бўрон шундай деб ўрнидан турди-да, ҳовлига омонат қурилган ҳаммомга кириб чўмилиб чиқди. У бошидан муздек сув қуйиб ювинишга кўникиб қолган эди. Бу сафар ҳам совуқ сув танасига тетиклик бериб, бошқача кайфиятда чиқди. Акуланинг бугун бажарадиган ишларини эслатгач, Шавкат Бердиёров сақланаётган ҳужра томон юрди. Каламуш ўрнига қўйилган йигит ҳожасини салом бериб кутиб олиб, эшикни очди-да, ўзи орқага тисарилди.
Кечки овқатдан сўнг томиридан қора дори олиб, тунни ҳузур билан ўтказган Шавкат ҳали уйғонмаган эди. Эшикдан ёруғлик ёпирилиб кирганда ҳам, чироқ ёқилганда ҳам уйғонмади. Бўрон унга тикилиб қараб қолди: қошлари Акмалники эмас, Афрўзаники, лаблари ҳам... Афрўзанинг ўғли эканига ишончи комил эди. Афрўза бир оз ўзига келса, Шавкатни унинг ёнига олиб боришни режа қилиб эди. Афрўзага “боланг ўлик туғилган” дейишган. Ишонганми? Ишонишдан ўзга чораси бормиди? Лекин она қалби ўғлининг тирик эканини ҳамиша ҳис қилиб тургани аниқ... Бу йигит бошқа аёлни “она” деб улғайди. Уни ўлимга рўпара қилиб эзиляптими энди? Боққан онаси ҳам, туққан онаси ҳам лаҳадда ётибди. Иккала хотин ёшлик чоғлари бахт талашдилар. Бахт талашиб топганлари  - этларини кемириб адо қиладиган лаҳад қуртлари-ю кўзларини тўлдираган тупроқ бўлди.   Қора дори лаззатидан баҳраманд  йигит буларни ўйламайди...        
Бўрон уни елкасдан ушлаб, енгил силкиди. Шавкат чўчиб, кўзларини очди. Уйқули нигоҳи Бўронни кўрди-ю дарров танимади.
-Сени ҳафа қилишмаяптими?-деб сўради Бўрон.
-Йў-ўқ... уйимга қачон кетаман?
-Ё бугун ё эртага. Сенинг кетишинг бизга боғлиқ эмас. Аданг таранг қиляпти.
-Пул бермаяптиларми?
-Қанақа пул? Бизга пул керакмас. Сен менинг кимлигимни билмайсан. Мен адангга ўхшаган ўнта бойваччани кўтарасига сотиб олишга қурби етадиган бойман. Биз сени гаровга олмаганмиз. Биз сени адангнинг ғазабидан асраяпмиз. Адангнинг попуги сал пасайиши билан сени унинг олдига ўзим олиб бораман. Яна озгина чидайсан, жиян.
Кейинги гапини ўз жигарига айтаётгандай меҳр билан ифода қилди. Бу Шавкатга ҳам ёқиб, уни қучоқлаб олгиси келди.
Бўрон ҳовлига чиқди-ю Акуланинг уйига кирмади. Соатига қараб олди: биродарлари бу кеч келиб, Чимёндаги боққа жойлашишган. Бу ердаги қадрдонлари уларнинг иззатларини ўрнига қўйиб кутиб олишган. Кечасидаги маишатдан сўнг ҳадемай уйғонишади. Демак, йўлга чиқса бўлаверади.
Бўрон кетганидан сўнг икки соат ўтгач, Қамариддин кириб келди.
-Ҳа, дайди, юрибсанми занжирини узган итга ўхшаб?-деди Акула уни қовоқ уйганича қарши олиб.
-Дайдиб юрганим йўқ. Иш бормиди?
-Чимёнга бориш керак. Бўроннинг нозик меҳмонлари бор. Каламушга ишониб кетди. Ўзим қараб турмасам бўлмайди. Каламушнинг йўриғи бошқа. Мен билан бирга бориб келасан. Ана,-Акула шундай деб компьютер ускуналари жойланган қутиларни кўрсатди.-Профессорингга  шайлаб қўйдик. Қўрқмасин, ҳозирча битта ўзи ишламайди. Масковдан устасини чақирганман. Олдин ментларнинг ҳужжатларини титиб кўришади. Кейин банкни ўмарамиз.
-Шу ерга ўрнатиб ишлайдими?-деб ажабланди Қамариддин.
-Бошқа жой борми?-деди Акула унга синов назари билан тикилиб.
-Кўздан панароқ  бўлгани яхшимасмикин? Бу ер ҳар ҳолда келди-кетди жой.
-Тузук, шунга ақлинг етибди. Шунақа жой бор. Сен профессорингни қачон олиб келасан? Танишай, бурнидан қандай занжир ўтқазиб олганингни кўрай.
-Яна озгина вақт бор. Бола ҳали пишгани йўқ.
-Сен менга ёқмай боряпсан, бола! Айтилган ишни вақтида бажармайсан, қулоққа лағмон илмоқчи бўласан, а?
Қамариддин унинг танбеҳини эшитмагандай ўзининг мақсадини баён қилди:
-Мен бир-икки ойга бу ердан қуришим керакка ўхшаб қолди.
-Нима бўлди?-Акула шундай деб унга яқинлашди-да, кўзларига тикилди.
-Ментлар кавлаштиришяпти.    Болалар уриб ўлдирган одамнинг иси чиққанга ўхшайди.
Қамариддин гапини тугатмай, Акула унинг ўнг юзига тарсаки туширди:
-Қуришинг керак бўлса, қурийсан!-шундай деб чап юзига терсаки шапалоқ туширди. Қамариддин ўзини олиб қочишга ҳаракат ҳам қилмай, одоб дарси тинглаётган талаба сингари тобе ҳолда тураверди. Акула бошқа урмади, онасини эслаб сўкингач, гапини давом эттирди:-Лекин билиб қўй: агар из биз томонга бурилса, бутунлай қурийсан! Бўрон билан гаплашиб кўраман, балки меҳмонларига қўшиб жўнатиб юборар. Иш совуганда қайтарсан. Менга қолса, яна бир ўтириб чиқсанг ёмон бўлмас эди. Олдинги сафар у ёқдаги академияда яхши ўқимаган экансан. Илминг чалалигича қолган экан. Бошқатдан ўқишинг керак. Қани, юр-чи, сўтак!
Акула машинасини бу ҳовлига эмас, кўп қаватли уйлар ўрамидаги пуллик майдончага қўярди. Қамариддиннинг билгани – унинг уч ҳил турдаги автомашинаси уч майдончада туради. Бердиёровникига боришган машиналари булар орасида ташқи кўриниши жиҳатидан энг эскиси бўлса-да, эътиборни  тортмаслиги учун асосан “хизмат улови” ҳисобланарди. Улар йўловчи машина тўхтатиб, бу ердан тўрт маҳалла наридаги автомайдончага боришди. Яқинда сотиб олинган кумушранг “Ласетти”ни Акуланинг ўзи бошқарди.  “Хизмат”дан ташқари пайтларда машинани ўзи бошқаришни ёқтирарди. Бунақа пайтда шогирдларининг ҳайдовчилик гувоҳномаси йўқлигини “эслаб” қоларди. Бундай гувоҳноманинг ўзида ҳам йўқлиги, албатта инобатга олинмас эди.
Акула машинани шарққа – Чимён томон эмас, ғарб сари бурди. Қамариддин бундан ажабланган бўлса-да, сабабини сўрамади. У Ханифанинг қайси уйга кўчганини билмасди.  Устозининг айни чоқдаги муддаоси ҳам унга қоронғу эди. Акула машинани кўркам иморат яқинида тўхтатиб, қайси йўлакдан кириб, нечанчи қаватга чиқишни шогирдига тушунтирди.
-Мен олиб кетадиган нарсани тайёрлаб қўйган бўлса, олиб тушавер,-деб буюрди.
Қамариддин олиб кетиладиган “нарса”ни бирон тугун ёки қутидир, деб хаёл қилган эди. Эшикни очган Ханифа уни кўриб чўчигандай бўлди. Қамариддин  устозининг тилидан учган сўзларни унга  айнан айтди.
-Ҳа, ҳа, тайёрмиз,-деди Ханифа.
“Тайёрмиз”, деганига Қамариддин “Бу хотин ҳам борар экан-да?” деб ўйлади. Ханифа ён хонага кирди-ю ярим дақиқа ўтмай, ясаниб олган Жамилани бошлаб чиқди. Пардоздан сўнг бу қиз ҳар қандай санамларни лол қолдирадиган даражада гўзаллашиб кетган эди. Унинг чиройидан кўзи қамашган Қамариддин “Шу қиз сеники дейишса, ҳали мен ноз қилиб юрибманми?” деб пушаймон бўлди. Устозининг олиб кетишга тайёрлаб қўйилган “нарса” айнан шу нозанин эканини билгач, ғайирлиги келди. Лекин бу қизнинг йўлини тўсишга ўзида куч топа олмади. “Онаси рози бўлса, ўзи рози бўлса мен нима қилай?” деб ўзига-ўзи таскин берди. Онаси нимани биларди? “Нозик меҳмонлар бор, қизинг хизмат қилади, чой-пойига қарайди”, дейишди. Нозик меҳмонларга хизмат қилиш замирида зулм беркиниб ётганини кўнгли сезса-да, қаршилик билдиролмади. Ўгай қизини тақдир ҳукмига топширишдан ўзга чора топмади.
Жамилага нима маълум? У ҳам ўгай онасидан эшитгани бўйича меҳмонларнинг чой-пойидан хабар олиб туриш учун кетаётганини билади.
Она-бола Қамариддинни кўришгач, кўнгиллари анча таскин топди. Турли шубҳалар чекингандай бўлди...
                                                                     
                      

 
Кейинги »